Fyrrum ráð­herra segir RÚV vera auka vanda þjóðarinnar: „Okkur er sagt að hún eigi sér 17 kyn“

Sig­hvatur Björg­vins­son, fyrrum ráð­herra og fram­kvæmda­stjóri Þróunar­sam­vinnu­stofnunar Ís­lands, hefur á­hyggjur af þróun og breytingum ís­lenskunnar í grein sem hann skrifaði í Frétta­blaðið og birtist í gær.

„Mikill er vandi vorrar þjóðar. Okkur er sagt, að hún eigi sér 17 kyn. Sé sau­tján kynja! Ekki veit ég hvað öll þau kynin heita – en sau­tján eiga þau að vera. Og tungu­málið okkar á sér að­eins þrjú kyn - karl­kyn, kven­kyn og hvorug­kyn. Hvernig á svo þjóðin að geta tjáð sig rétt? Tekið í töluðu og rituðu máli rétt til­lit til kynjanna sau­tján. Til þess þarf mikla hjálp. Frá emeritus prófessorum. Frá RÚV-mál­fars­ráðu­nautum. Frá með­vituðum al­þingis­mönnum. Frá okkur öllum hinum. Segjum rétt! Tölum rétt!“ skrifar Sig­hvatur.

„Maður ársins“ var og er ekki við hæfi. Karl­kyns! „Manneskja ársins“ er skárra. Nær að vísu ekki kynjunum sau­tján en hún manneskjan þó skömminni til skárra en hann maðurinn. Er a.m.k. ekki karl­kyns. Og lausnir al­þingis­manna? Fyrir­gefið al­þingis­manneskja? Fiskari í staðinn fyrir fiski­maður, sjóari í staðinn fyrir sjó­maður …og blaðrari í staðinn fyrir blaða­maður. Miklu skárra? Og þó. Hann fiskarinn, hann sjóarinn og hann blaðrarinn – er þetta ekki allt sama tóbakið? Séð frá sjónar­hóli sau­tján kynja. Van­virðing við hin sex­tán kynin? Og hvað um mál­fars­ráðu­naut RÚV. Nú er þar um að ræða ekki hann heldur hana. Það er ekki hægt að kalla þá trúnaðar­manneskju RÚV karl­kyns­heitinu „naut“. Ráðu­naut!?! Varla heldur „kvígu“ eða „kú“ En hvað um mál­fars­ráðu­naut­grip? „Mál­fars­ráðu­naut­gripur RÚV“? Eða mál­fars­manneskja RÚV? Seinna miklu best. Eða hvað segja prófessorar emeritus?“ skrifar Sig­hvatur.

Enska lausnin


„Lausn RÚV á þessu mikla vanda­máli er miklu meira við hæfi. Fylgir þjóðar­viljanum. Þar sem allir veitinga­staðir á Lauga­veginum nefna sig nú orðið enskum nöfnum. Sama máli gegnir um flesta veitinga­staði víðar um og utan höfuð­borgarinnar. Þar hefur ís­lenski mál­fars­vandinn verið leystur með enskunni. Líka inni á veitinga­stöðunum þar sem gestum er þjónað til borðs. Líka á hótelunum þar sem tekið er á móti gestum. Líka í strætis­vögnunum þar sem vagn­stjórar segja til vegar. Enginn prófessor emeritus gerir at­huga­semd við það. Ekki heldur nein mál­fars­manneskja RÚV. Hvað þá heldur nokkur al­þingis­manneskja. Þvert á móti. Frétta­stofa RÚV á­stundar í nær sér­hverjum frétta­tíma að birta fréttir tal­settar á ensku. Engin ís­lenskun þar. Texta­vél alltaf biluð. Meira að segja í gær­kvöldi, mánu­dags­kvöldi, birti Kast­ljós langt og merki­legt við­tal um mikil­vægi og þýðingu öndunar. Mikil­vægi þess að anda!. Öllum röddum jafnt við­mælenda sem spyrils út­varpað á ensku. Bilaða texta­vélin ævin­lega biluð.“

Hún lausnin

„Svona má bjarga sér frá miklum vanda þar sem þjóðar­kynin eru sau­tján en mál­lýsku­kynin bara þrjú. Má ein­fald­lega bjarga sér á enskunni. Eins og í veitinga­húsa­geiranum. Á hótelunum. Hjá strætó. Hjá sjón­varpi RÚV. Hjá Face­book og mörgum öðrum sam­fé­lags­miðlum. Í símanum. Í tölvunni. Meðal unga fólksins. Í öllum sam­skiptum við mál­fars­mann­eskjur, blaðrara, fiskara og emeritus prófessora. Svona leysa menn – fyrir­gefið mann­eskjur – vanda­málin þar sem kynin eru sau­tján en mál­farskynin bara þrjú. Þann vanda leysir enskan. Sú lausn í stöðugri sókn. Við stöðugt vaxandi vin­sældir. So be it!“ skrifar Sig­hvatur að lokum.