Fiski­kóngurinn sorg­mæddur: „Eins og það sé verið að rífa úr mér hjartað og sálina á sama tíma“

„Mér finnst eins og það sé verið að rífa úr mér hjartað og sálina á sama tíma,“ segir Kristján Berg Ás­geirs­son, eig­andi Fiski­kóngsins. Kristján segir frá því á Face­book-síðu Fiski­kóngsins að hann hafi fengið heim­sókn frá full­trúum heil­brigðis­eftir­litsins í gær.

Kristján gerir engar at­huga­semdir við það, enda eigi að vera öflugt eftir­lit, en það sem honum sárnar er sú stað­reynd að hann þurfi að taka nokkrar vörur úr sölu. Um er að ræða eina tegund af harð­fiski, hnoð­mör, reyktan lunda, há­karl og eitt­hvað meira. Kristján skrifaði færsluna klukkan sex í morgun og viður­kenndi hann að hann væri ekki með listann hjá sér, enda heima og and­vaka.

Kristján nefnir að hann hafi rekið fisk­verslun frá árinu 1989, en á þessu 31 ári hafa fisk­búðir meðal annars þurft að hætta að selja hrefnu­kjöt, svart­fugl, sel, hnísu­kjöt og saltað sel­spik svo dæmi séu tekin.

„Hnoð­mörinn hef ég alltaf keypt af sömu konunni á Vest­fjörðum frá því ég man eftir mér.

Reykti lundinn var ekki með lím­miða, fram­leiðandi, síðasti sölu­dagur og þess háttar.

Há­karlinn er líka frá einum sem ég hef keypt af í tugi ára. Hann verkar þetta með­fram öðru starfi og er senni­lega ekki með leyfi frá MAST til þess að verka há­karlinn.

Harð­fiskurinn er frá Valla í Stykkis­hólmi. Hann sendi mér lúðurikkling, sem var ekki merktur fram­leiðslu­degi og þess háttar. ...en það var ekki hægt að rekja söguna hans frá dánar­degi fram til þess að hann lenti uppá fisk­borðinu mínu.“

Kristján segist velta fyrir sér hvort við viljum að þessar alda­gömlu hefðir lognist út af.

„T.d. eru þeir sem verka siginn fisk ekki með leyfi, þeir taka bara fiska og hengja upp utan á bátanna sína og láta síga. Harð­fiskurinn er hengdur upp í hjöllum og vindurinn látinn blása um fiskinn þangað til að hann verður þurr og breytist í harð­fisk.“

Kristján segist vita að það séu margar að­ferðir við vinnslu á hinum ýmsu mat­vælum sem flokkast undir alda­gamlar hefðir. Nefnir hann til dæmis skötu, kofa­reykt kjöt, reyktan rauð­maga, há­karl, sól­þurrkaðan salt­fisk, bútung, sigin fisk, saltað sel­spik, signa grá­sleppu, svart­fugl, hnoð­mör, hamsa­tólg, hangi­flot og harð­fisk í því sam­hengi.

„Þessi aðilar eru ekki með leyfi frá MAST til þess að verka og selja þessi ramm­ís­lensku mat­væli. En þetta hefur verið gert í hundruð ára og kallast ís­lensk menning,“ segir Kristján sem endar færsluna á þessum orðum:

„Árið 2020 hefur verið ömur­legt fyrir flest alla. Er kannski best að klára þetta með stæl og fjar­lægja þetta allt saman úr öllum hillum. Eða væri hægt að bíða með þessar að­gerðir og fara í þetta strax eftir ára­mót? Leyfa okkur að njóta jólanna í smá friði. Leyfa okkur að njóta síðustu kvöld­mál­tíðarinnar, þar sem við gæðum okkur á þessum ramm­ís­lenska mat. Síðasta mál­tíðin. Ég bið ekki um meira. Hug­takið veljum ís­lenskt, borðum ís­lenskt. Þetta hug­tak er að hverfa úr ís­lenskri menningu.

Sorgar­kveðja, mér finnst eins og það sé verið að rífa úr mér hjartað og sálina á sama tíma.

Fiski­kóngurinn“