Ferða­menn ættu sjálfir að bera kostnað af skimun

„Ef skima á alla far­þega við komuna til landsins virðist hag­fræði­lega rétt að kostnaðurinn sé greiddur af far­þegunum sjálfum.“ Þetta er meðal þess sem kemur fram í hag­rænu mati sem unnið var að beiðni for­sætis­ráð­herra og kynnt í ríkis­stjórn í morgun.

Til stendur að opna landið fyrir er­lendum ferða­mönnum þann 15. júní næst­komandi með því skil­yrði að ferða­menn gangist undir skimun eða fram­vísi heil­brigðis­vott­orði. Skiptar skoðanir hafa verið um hver eigi að bera kostnaðinn af þessum skimunum. Sam­kvæmt matinu sem unnið var að beiðni for­sætis­ráð­herra svarar það ekki kostnaði að ríkið komi að því að greiða kostnaðinn sem gæti hlaupið á tugum þúsunda króna á hvern ferðamann, allt eftir því hversu margir ferða­menn koma til landsins.

Í hag­ræna matinu er bent á að mögu­lega gæti myndast hvati fyrir ferða­lög til þess eins að fá CO­VID-19 próf sem virðast af skornum skammti víða er­lendis.

„Þá mætti líta til þess að beinar skatt­tekjur ríkis­sjóðs af hverjum ferða­manni eru á­ætlaðar 20.000- 25.000 krónur, eða nokkru lægri upp­hæð er skimunin virðist kosta. Al­menn skimun sem ferða­menn greiða fyrir yrði þó í­gildi skatt­lagningar á ferða­lög, nema þeir sækist sér­stak­lega eftir skimun, sem hefði á­hrif á eftir­spurn. Enn er þó mjög ó­ljóst hvernig verð á flugi til og frá landinu munu þróast. Með greiðslu ferða­manna fyrir prófið má þó stuðla að því að þeir sem sækja landið heim séu efna­meiri ferða­menn sem eyði meiru og dvelji lengur, enda yrði greiðslan fyrir prófið hin sama óháð dvalar­lengd.“

Þá þurfi að horfa til þess að ríkis­sjóður niður­greiði ekki sam­fé­lags­legan kostnað af utan­lands­ferðum Ís­lendinga sem virðast af reynslu síðustu mánaða hafa meiri á­hrif á mögu­lega út­breiðslu veirunnar en komur er­lendra ferða­manna.

„Að sama skapi þarf að vera ljóst að þeim fjár­munum sem ríkis­sjóður veitir til verk­efnisins sé varið með mark­mið í sótt­vörnum og heil­brigðis­málum al­mennt að leiðar­ljósi. Þar sem alls ó­víst er hversu lengi far­aldurinn mun geisa þarf að endur­skoða reglu­lega hver er besta leiðin til að tak­marka á­hættuna af víð­tækri út­breiðslu far­aldursins að nýju að gefnum fjár­munum ríkis­sjóðs til verk­efnisins. Nauð­syn­leg styrking inn­viða á þessu sviði til að takast á við sótt­varnir hér­lendis ætti ekki að vera háð slíku mati eða á­kvörðunum.