Örn Gunnlaugsson, fyrrverandi atvinnurekandi, segir farir sínar ekki sléttar eftir að hafa skellt sér til Svíþjóðar frá Íslandi á dögunum. Eins og Örn lýsir sjálfur í aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag tók hann að sér að gerast burðardýr fyrir náinn ættingja til að koma búslóð hans til Íslands.
„Ævintýrið byrjaði með því að standa í röð í rúman klukkutíma á Suðurlandsbraut til að verða mér úti um staðfestingu á að vera greindur neikvæður í sýnatöku á veirunni sem okkur er öllum farið að þykja svo vænt um. Þetta vottorð þurfti ég til að fá að koma heim til mín aftur en engar kröfur um neitt slíkt voru gerðar í landinu sem ég var að heimsækja,“ segir hann.
Allt gekk vel í Svíþjóð
Hann segist hafa farið sérstaklega út í Leifsstöð kvöldið fyrir brottför til að innrita sig í flugið.
„Við mættum svo grímuð í flugstöðina morguninn eftir og nutum þess að hafa þennan sérstaka lepp fyrir vitum okkar allt þar til við komum út úr flugstöðinni ytra. Þar fórum við í gegnum flugstöðina án þess að nokkrar Dísir, Ölmur eða Ólfar reyndu að bregða fyrir okkur fæti,“ segir hann og bætir við að þegar haldið var til baka hafi allt gengið eins og í sögu.
„Við þurftum reyndar að framvísa vottorðum við innritun til að fá að fara heim til okkar aftur. Engin mannmergð eins og hópsamkoman í Leifsstöð morguninn áður við innritunarborðin. Ekkert mál var að virða tveggja metra regluna nema meðan við sátum í flugvélinni.“
Martröð í Keflavík
Hann segir að allt hafi þó breyst til hins verra þegar hann kom heim.
„Þetta yndislega ferðalag breyttist hins vegar í algjöra martröð eftir lendingu í Keflavík. Samkvæmt fyrirmælum sóttvarnayfirvalda hér, sem með réttu ætti að kalla sóttdreifingaryfirvöld, var gegnumstreymi fólks takmarkað svo mjög gegnum flugstöðina að erfitt var að viðhalda tveggja metra fjarlægð, jafnvel í töskusal. Þegar komið var út í komusal versnaði ástandið hins vegar til muna en þar var ásýndin einna líkust síld í tunnu,“ segir hann og bætir við að starfsfólk hafi svo skipað fólki að þétta hópinn enn frekar þar sem fleiri væru að koma inn í komusalinn og þyrftu að komast fyrir.
„Þrátt fyrir að viðkomandi aðilum væri bent á að halda yrði fjarlægð var eins og hreinlega væri ætlast til að menn hengdu sig hver á öxlina á öðrum og slefuðu helst yfir viðkomandi. Þá var farið að borði til að fá strikamerki fyrir sýnatöku á staðnum og enn útilokað að halda fjarlægð. Í litlu skimunarrýminu þar sem sýnin voru tekin ulluðu svo farþegar hver framan í annan þar sem ekki var nokkur möguleiki að halda tveggja metra fjarlægð þar heldur. Þeir sem stjórna þessu hringleikahúsi úti í Leifsstöð eru greinilega verulega illa áttaðir. Svona lagað er eingöngu til þess fallið að auka mögulega dreifingu smita sem mest og hafa þannig þveröfug áhrif á yfirlýst markmið svokallaðra sóttvarnaráðstafana. Ef fólk smitast ekki í komusal Leifsstöðvar við svona ástand, sem mér skilst að sé bara almennt, þá er tæplega nokkur von til að geta náð sér í afleggjara af veirunni huggulegu nokkurs staðar annars staðar,“ segir hann meðal annars í grein sinni.
Ferðafrelsi „þverhausa“ takmarkað
Örn bendir á að bólusettir verði almennt ekki alvarlega veikir og veltir hann fyrir sér hvort ekki væri nær að takmarka ferðafrelsi „þverhausanna“ sem vilja ekki þiggja bólusetningu.
„Það er réttur hvers manns að fá að kveðja þessa jarðvist þótt lög leyfi ekki öðrum að veita hjálp við slíkt. Ekki er heldur að finna í lögum bann við þrjósku og heimsku. Þessi veira virðist vera orðin líkari inflúensu eða kvefi eftir að farið var að bólusetja fólk og það yrði aldrei ráðist í svona ferðatakmarkanir vegna slíkra pesta. Kannski er bara kominn tími á að lifa með veirunni eins og öðrum kvillum. Sá vitleysisgangur sem hafður er uppi í komusal Leifsstöðvar er a.m.k. algjörlega galinn og aðeins til að auka líkurnar á að fólk næli sér í þessa veiru sem okkur er öllum orðin svo kær.“
