Eymundur L. Eymundsson, ráðgjafi og félagsliði, hefur lengi barist fyrir því að fólk opni augun fyrir geðrænum vandamálum. Hann skrifaði athyglisverða grein á vef Vísis í gær í tilefni af því að þá var alþjóðlegi geðheilbrigðisdagurinn. Eymundur hefur sjálfur glímt við andleg veikindi, félagsfælni og kvíða til dæmis, og rætt opinskátt um þau í gegnum tíðina.
„Ég fór að finna fyrir andlegum vanda þegar ég byrjaði í grunnskóla 1974. Ég fór að leika trúð um 12 ára aldur til að fela andlega vandann og óttann. Mig langaði ekki að lifa í heljargreipum óttans en sá enga útgönguleið úr andlegum vanda. Til þess að lifa þurfti ég að setja upp leikrit þar sem ég var leikstjórinn. Ég var reiður yfir því hvernig mér leið, reiður í eigin garð. Herbergið er minn besti vinur. Ég veit ekki af hverju ég roðna, klökkna, hef litla einbeitingu, brothætt taugakerfi, ekkert sjálfstraust eða sjálfsvirðingu. Ég var viss um allir skömmuðust sín fyrir mig og leið líka illa innan um fjölskylduna,“ segir hann meðal annars í grein sinni.
Hann segist hafa leyft öðrum að gera grín að sér og tekið þátt í því sem trúður svo enginn geti séð hvernig honum leið.
„Ég skammaðist mín fyrir sjálfan mig. Ég leit út fyrir að fúnkera félagslega, en eftir að ég varð fimmtán sextán ára fór ég aldrei með félögum í bíó og forðaðist að taka þátt í mannamótum nema áfengi væri við hönd. Ég var með afsakanir en auðvitað dauðlangaði mig en andlegi vandinn og óttinn hótuðu mér miskunnarlaust að ég yrði mér til skammar. Ég prófaði framhaldsskóla en entist aðeins í tvo mánuði þar sem ég gat ekki verið innan um aðra. Ég fór að vinna 16 ára og var á sama vinnustað í 20 ár,“ segir Eymundur sem þó var alla tíð virkur í íþróttum.
„Ég var meira að segja í félagsíþrótt, spilaði fótbolta með Þór og Magna Grenivík þótt mér liði illa. Ég fór í Magna þar sem ég hafði ekki sjálfstraust til að vera í Þór og Magni var minna félag. Ég þurfti að hætta í boltanum 1994 þar sem ég greindist með bein í bein í mjaðmarliðnum.“
Það var ekki fyrr en Eymundur var orðinn 38 ára, árið 2005, og staddur á verkjasviði á Kristnesi í Eyjafirði að hann fékk fræðslu og bæklinga um kvíða, félagsfælni og þunglyndi. Þá brotnaði hann saman.
„Það voru til lýsingarorð á mínum andlega vanda og það var heiti sem kallast geðraskanir og það var von. Bæklingarnir sögðu mína sögu og útskýrðu af hverju mér hafði liðið svona illa síðan ég var krakki með sjálfsvígshugsanir nær daglega.“
Hann segir að þarna hafi hann komist að því að það voru ástæður fyrir myrkrinu og svartholinu sem hægt var að vinna með. Þetta hafi ekki verið honum að kenna og óþarfi að skammast sín fyrir það frekar en að hann væri með krabbamein.
„Ég ákvað strax á Kristnesi að leita mér hjálpar og horfa fram á veginn með opnum huga og jákvæðni að leiðarljósi,“ segir hann meðal annars og kveðst þakklátur fyrir að hafa fengið að kynnast mismunandi úrræðum og mikið af góðu fagfólki.
Hér má lesa pistil Eymundar í heild sinni en þarf fjallar hann meðal annars um þær leiðir sem hann fór í bata sínum.
