Ísak Harðarson rithöfundur og skáld varð fyrir þeirri óskemmtilegu reynslu að enginn mætti á upplestur hans á nýju bókinni Hitinn á vaxmyndasafninu. Ísak segir á Facebook að hann hafi verið mættur í Gimli á Stokkseyri til að lesa aðeins upp úr nýju bókinni sinni og ræða við gesti um skáldskapinn. En þar var enginn, enginn mætti á upplesturinn.
Ísak tekur fram að hann sé ekkert gramur.
Ísak notaði tækifærið til að yrkja um vin sinn Engan.
Skal tekið fram að hann er ekki að tala um tyrkneska knattspyrnumanninn Engin Özdemir.
„Í stuttu máli sagt þá mætti þarna á viðburðinn minn gamli og trausti vinur, Enginn, sem kórónaði alveg daginn fyrir mér. Því auk þess sem það er alltaf hressandi að skreppa til Stokkseyrar þá eru fá samskipti jafn gefandi og við hann Engan, vin minn,“ segir Ísak.
„Þegar heim kom rifjaðist upp fyrir mér að fyrir ca aldarfjórðungi orti ég ljóð til hans Einskis, vinar míns. Ég orti það einmitt á Stokkseyri og það birtist meira að segja í ljóðabókinni "Stokkseyri" 1994.“
Ísak viðurkennir að hann sjálfur hafi ekki mætt á ótal viðburði:
„Það rifjast líka upp fyrir mér hve ótal oft ég hef sent hann Engan fyrir mig á alls kyns mannamót, viðburði, já jafnvel í jarðarfarir. Og alltaf er hann jafn fús til þess, öðlingurinn sem hann Enginn er.“
Hann birtir svo ljóðið sem hann samdi:
„Um leið og ég þakka Engum, vini mínum, ævilanga tryggð hans og vináttu, leyfi ég mér að birta ljóðið hér:
ENGINN VEIT HVAR ÉG BÝ
Enginn veit hvar ég bý
í kofanum mínum. Enginn
veit hvar ég er.
Enginn veit hvar ég er
í kofanum mínum hjá skældum snúru-
staurunum í garðinum. Enginn
veit hvar ég fel mig.
Enginn veit hvar ég fel mig
í kofanum hjá staurunum sem
ramma inn óendanlega sléttuna.
Enginn veit hvar mig dreymir.
Enginn veit hvar mig dreymir
í kofanum hjá staurunum og
óendanlegri sléttunni, sveipaðri
svefngráum blæjum. Enginn
veit hvar ég bíð.
Enginn veit hvar ég bíð
í kofanum hjá snúrustaurunum
við óendanlega sléttuna, sveipaða
blæjum regnsins á glugganum.
Enginn veit þegar ég opna
– og
kemur
inn.“
