Elísa­bet sár og reið: „Ekki einn kollegi stendur upp og styður mig“

„Ekki einn kollegi stendur upp og styður mig, þvert á móti spúa þeir yfir mig eitri sínu opin­ber­lega á netinu án þess að skammast sín,“ segir Elísa­bet Guð­munds­dóttir lýta­skurð­læknir í pistli á Face­book-síðu sinni.

Elísa­bet hefur verið nokkuð á­berandi upp á síð­kastið en eins og kunnugt er fór hún hvorki í sýna­töku né sótt­kví þegar hún kom til landsins frá Kaup­manna­höfn á dögunum. Hún hefur talað mjög gegn sótt­varna­að­gerðum heil­brigðis­yfir­valda hér á landi.

Í pistli sínum gagn­rýnir hún kollega sína úr lækna­stéttinni hér á landi, þar á meðal Þór­ólf Guðna­son sótt­varna­lækni.

„Einn maður hefur þau völd að frelsis­svipta okkur. Einn maður setur reglur um að beita börn hræði­legu of­beldi. Einn maður setur reglur sem valda því að gamalt fólk og sjúkir sem skilja ekki hvað er að, deyja einir, ótta­slegnir og án snertingar eða kossa á vangann. Þau deyja um­kringd starfs­fólki í grímu­búningum með hulin and­lit og með þykka hanska eins og deyjandi manneskjan sé pestin sjálf,“ segir hún meðal annars.

Þór­ólfur Guðna­son sótt­varna­læknir var spurður út í mál Elísa­betar á upp­lýsinga­fundi al­manna­varna í síðustu viku. Þar sagði hann að honum þætti miður þegar kollegar hans, sem hafa gengið í gegnum á­kveðið nám og fengið á­kveðna reynslu, töluðu með þeim hætti sem Elísa­bet hefur gert.

Í pistli sínum segir Elísa­bet að áður fyrr hefði þjóðin ekki látið kúga sig og krafist skýringa á því of­beldi sem hún hefur orðið fyrir.

Ég stend ein og get ekkert leitað. Land­spítali rak mig úr starfi án skýringa, án fyrri á­minninga eða kvartana um störf mín og nokkrum dögum áður búið að lýsa yfir á­nægju með störf mín. Ég fæ ein­göngu 1 mánaðar fyrir­vara eftir 8 mánuði í starfi,“ segir hún og bætir við að hún sé skyndi­lega án leyfis til þess starfs sem hún hefur lært og starfað við í 30 ár.

„Ekki einn kollegi stendur upp og styður mig, þvert á móti spúa þeir yfir mig eitri sínu opin­ber­lega netinu án þess að skammast sín. Lög­menn hætta við að taka mál mitt að sér þrátt fyrir að hafa verið afar spenntir,“ segir hún meðal annars en pistilinn endar hún á þessum orðum:

„Á Álfta­nesi er ein­stæð móðir sem þetta hefur dunið yfir og hvert á hún að leita ef glæpa­menn þeir sem hóta henni bar­smíðum og enn verri hlutum. Lög­reglunar? Kollegana? Land­læknis? Ætli ég neyðist þá ekki að biðla til þess er lemur mig, að hann geri það eins laust og hann getur og grát­bið um að fá að standa í lappirnar um jólin og ekki vera barin svo til ó­bóta að ég verði rúm­liggjandi eins og einn þeirra skrifaði á Face­book.“