Rithöfundurinn Eiríkur Örn Norðdahl hefur birt heimspekilegar vangaveltur um íslenskt samfélag og fyrirgefningu í kjölfar umræðunnar sem vaknaði eftir viðtal Kveiks við Þóri Sæmundsson, sem hvergi fær vinnu í kjölfar fréttaflutnings um typpamyndasendingar.
„Við tölum talsvert um fyrirgefningu almennt og mikilvægi fyrirgefningarinnar en þegar til kastanna kemur fyrirgefum við (sem samfélag) sjaldan. Við viljum fyrirgefa, viljum vera fólk sem fyrirgefur, en fólkið sem hefur raunverulega gerst brotlegt er eiginlega aldrei nógu leitt fyrir okkur, það iðrast ekki nóg eða hefur gerst of brotlegt til að við komumst yfir það,“ segir Eiríkur í færslu sinni á Facebook. „Við afþökkum skrímslavæðingu gerenda almennt en lítum á alla raunverulega gerendur sem undantekningu – þeir séu einfaldlega skrímsli og það sé ekki okkur að kenna.“
Hann segir að sér sýnist sem samfélagið sé ófært að óbreyttu að taka þetta samtal.
„Það er einsog okkur sé ekki boðið upp á aðra afstöðu en miskunnarleysi eða meðvirkni. Og mér finnst einhvern veginn einsog þetta geti ekki endað mjög vel.“
Samfélagsrýnirinn Egill Helgason bætir við:
„Netið gerir þetta ómögulegt. Veldur því að ekkert gleymist. Sakirnar koma alltaf upp eftir smá gúgl.“
Gagnrýnandinn Jón Viðar Jónsson segist ekki kannast við að sið- eða guðfræðingur hafi sagt að það væri skylda að fyrirgefa:
„Hitt er annað mál að reynsla aldanna virðist sýna að manni er sjálfum fyrir bestu að fyrirgefa, ef maður vill forðast að ánetjast reiði og gremju sem eru eyðandi tilfinningar,“ segir hann. „Ef einhver kemur til mín og biður mig fyrirgefningar á einhverju sem hann hefur misgert gagnvart mér, þá er ég í mínum fulla rétti að setja það sem skilyrði fyrir fyrirgefningunni, að hann geri yfirbót.“
Textasmiðurinn Davíð Roach Gunnarsson tekur undir með Eiríki. „Ég man satt best að segja varla eftir afsökunarbeiðni undanfarin ár sem hefur verið tekin gild af þeim sem biðja um hana,“ segir hann. „Allt minna en „Ég er viðbjóðslegur ofbeldismaður/nauðgari/gjörspilltur mútuþegi sem á sér engar málsbætur“ er túlkað sem sjálfsréttlæting, performans og feik-iðrun.“
