„Eru það ekki einhver annars konar reikningsskil sem við þurfum að standa skil á í lífinu en að safna peningum?“
Þessari spurningu varpar Einar Ingvi Magnússon, áhugamaður um samfélagsmál, fram í aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag.
„Vinnufélagi minn sagði mér að eitt sinn hefði hann starfað sem aðstoðarmaður bankastjóra. Í þeirri vinnu hafði hann kynnst manni sem kom reglulega í bankann til að fá upplýsingar um bestu leiðina til að ávaxta sparifé sitt. Það var hans líf og yndi að sjá bankainnistæðu sína hækka með sparnaði og bestu vöxtum. Það var tilgangur hans í lífinu.“
Einar bætir við að þessi maður hafi verið einstæðingur og dáið barnlaus og skilið eftir sig mikla peninga á bankareikningi sínum. Hann nefnir svo dæmi af öðrum manni.
„Annar of ríkur maður, sem átti orðið bankainnistæður í mörgum löndum, átti orðið í erfiðleikum með að koma fé sínu fyrir, sem ekki var allt fengið á heiðarlegan hátt. Hann var kominn með of háan blóðþrýsting vegna þessa sem virtist hækka með betri efnahagslegri afkomu. Um fimmtugt hafði hann orð á því við föður sinn að hann hefði orðið verulegar áhyggjur af arfgengum sjúkdómum í ættinni sem lagt gætu hann að velli á besta aldri. Faðir hans gaf honum það ráð að það væri aldrei gott að eiga svo mikla peninga að þeir íþyngdu manni. Að fela sjóði sína eða ganga með of þunga pyngju væri hvorki gáfulegt né farsælt ef það raskaði sálarró manna, svefnfriði og vellíðan í lífinu. Það gæti orðið of þung byrði að eiga of mikið.“
Einar spyr svo til hvers þetta líf sé eiginlega.
„Er það auðsöfnun of ríkra manna í þjóðfélagi þar sem margir lifa eingöngu til þess að komast af á milli mánaða? Eru það ekki einhver annars konar reikningsskil sem við þurfum að standa skil á í lífinu en að safna peningum?“
Einar segir að honum verði stundum hugsað til gæsanna og mávanna og svo smáfuglanna þegar hann heyrir um ofgnóttir auðmanna.
„Þessi litlu dýr, smávinirnir, una sér vel með magafylli þótt þau eigi sér engan fastan samastað eða eignir. Þau njóta lífsins á grasinu og trjánum í sólskininu eða halda kyrru fyrir í skjóli meðan veðurofsinn geisar. Þau komast af og kunna að njóta þess sem náttúran gefur. Útigangsmenn og fátæklingar hafa líka upplifað slíka gleði og sálarró veraldlegrar efnahagslegrar örbirgðar siðmenningar vorrar. Stundum verður mér hugsað til þess hver það er sem í raun er fátækastur allra þótt of ríkur flokkist í samfélagi manna.“
