Einar Ísaksson fornleifafræðingur furðar sig á fréttaumfjöllun um Óshlíðarmálið svokallaða. Lögreglan á Vestfjörðum tilkynnt fyrir skemmstu að líkamsleifar einstaklings sem lést af slysförum hefðu verið grafnar upp.
Eftir þessa tilkynningu fóru fjölmiðlar á stúfana og í ljós kom að líkamsleifarnar tilheyra einstaklingi sem lést í bílslysi árið 1973 þegar bíll fór út af Óshlíðarvegi. Fjölskylda hins látna hafði efasemdir um rannsókn málsins á sínum tíma og kom fram í fréttum að bíllinn þætti of heillegur til að rökrétt þyki að hann hafi oltið niður hlíðina. Bílstjórinn, sem í dag er 86 ára, hefur verið nafngreindur í fjölmiðlum og hefur hann sjálfur furðað sig á upptöku málsins, tæpum 50 árum eftir að það átti sér stað.
Í grein í Morgunblaðinu í dag skrifar Einar um málið og segir:
„Í viðauka Skarðsárbókar segir að veturinn 975 til 976 hafi Íslendingar verið svo aðframkomnir af hungri og illu árferði að „þá átu menn hrafna og melrakka og mörg óátan ill var etin. Sumir létu bera út börn, drepa gamalmenni, ómaga og hrinda fyrir hamra.“ Síðan eru liðin mörg ár. Hins vegar, ef marka má fréttaflutning seinustu vikurnar, sést að íslenskir fjölmiðlar stunda þessa fornu íþrótt af kappi. Þeir eta hrafna og melrakka og hrinda gamalmennum fyrir hamra þegar þeir hafa ekkert annað að naga en gúrkur.“
Einar segir að Óshlíðarmálið sé allt hið sorglegasta og bendir á að ekki sé auðvelt að missa ástvini. Þegar spurningum sé ósvarað sé eðlilegt að leitað sé svara.
„Ég ætla ekki að reifa það mál, enda veit ég ekki meira um það en hver annar. Ég spyr hins vegar um siðferði fjölmiðla og lögreglunnar á Vestfjörðum. Æ ofan í æ, þegar fjallað er um Óshlíðarmálið, beinist athygli málsins að bílstjóranum og hann nafngreindur aftur og aftur. Gefið er í skyn í fjölmiðlum að eitthvað vafasamt hafi átt sér stað og að framburðir hafi breyst, eins og hvort maðurinn hafi ekið á 40 km eða 60 km hraða. Hinir og þessir sófaspekingar eru fengnir til að tjá sig um ástand bílsins og svo mætti lengi telja. Þá er reglulega hringt í bílstjórann með gruggugar spurningar og þegar hann verður leiður á aðdróttununum er það notað gegn honum. Hann er ítrekað nafngreindur en aðrir málsaðilar halda oftast nafnleynd,“ segir Einar meðal annars og bætir við að vangaveltum sé hellt í miðlana svo fólk smelli á og lesi.
„Gamalmenni er hrint fyrir hamar í krafti auglýsingagróða og gúrkutíðar. Óshlíðarmálið er lögreglumál og hefði átt að haldast slíkt. Þess í stað hefur myndast skrípaleikur þar sem slúður og rógur halda uppi hitunni. Væri ekki ráð að bíða með hasarfréttaflutning af málinu þar til rannsókn er lokið? Hvað þá að nafngreina menn og gefa hitt og þetta í skyn,“ spyr hann í grein sinni.
Hann veltir fyrir sér hver ber ábyrgð, lögreglan sem hefði mátt vita að málið er viðkvæmt eða hungraðir blaðamenn.
„Ég veit það ekki en veit fyrir víst að títtnefndur bílstjóri ber þunga þessa fjölmiðlafárs á sínu baki. Að hafa þurft að fara í gegnum þennan harmleik á sínum tíma hlýtur að hafa verið hræðilegt en að þurfa að endurupplifa allt saman 50 árum seinna hlýtur að vera óbærilegt og það fyrir framan alþjóð undir vökulum augum sjálfskipaðra rannsóknarlögreglumanna. Aðgát skal höfð í nærveru sálar og allt það,“ segir Einar sem tekur þó fram að lokum að hann sé ekki hlutlaus.
„Nú er ég ekki hlutlaus í þessu máli og þekki bílstjórann ágætlega en ég var svo heppinn að kynnast honum þegar ég bjó vestur á fjörðum og get ekki annað sagt um þann mann en að hann er ljúflingur, góðmenni og mesti dýravinur sem ég hef fyrirhitt. Spurt skal að leikslokum, því hvorki hann né nokkur annar á skilið að lenda í hakkavél fjölmiðlamanna sem hafa fátt annað máli sínu til stuðnings en að þeir sjálfir séu orðnir leiðir á gúrkum og hrafnakjöti og hafi þess vegna óstjórnlega þörf fyrir að hrinda gamalmennum fyrir hamra.“
