Einar Andrésson er látinn: „Alltaf kom hann fram við þá af virðingu“

Einar Andrés­son, fanga­vörður til 40 ára og fyrr­verandi for­maður Fanga­varða­fé­lags Ís­lands, er látinn, 67 ára að aldri. Einar lést þann 15. maí síðast­liðinn og fór út hans fram frá Grafar­vogs­kirkju í dag.

Margir minnast Einars í Morgun­blaðinu í dag og meðal þeirra eru Páll Win­kel, fangelsis­mála­stjóri og Ögmundur Jónas­son, fyrr­verandi ráð­herra og þing­maður og frændi Einars.

Einar sat lengi í stjórn Fanga­varða­fé­lags Ís­lands auk þess að gegna for­mennsku í fé­laginu. Hann beitti sér fyrir um­bótum í með­ferð fanga og menntun þeirra eins og Páll Win­kel bendir á í minningar­grein sinni.

„Einar var maður mikilla mann­kosta sem skinu í gegn við öll hans störf. Hann var harður í horn að taka í stéttar­fé­lags­málum og beitti sér af hörku fyrir sína fé­lags­menn og oft þannig að fundir okkar voru eftir­minni­legir vegna hrein­skiptinna sam­skipta. Einar var þó alltaf sann­gjarn, heiðar­legur og dag­fars­prúður auk þess að vera mikill mann­vinur.“

Páll segir að þessir eigin­leikar hafi einnig komið í ljós í sam­skiptum hans við skjól­stæðinga Fangelsis­mála­stofnunar.

„Alltaf kom hann fram við þá af virðingu, sýndi þeim raun­veru­lega sam­kennd og lagði á­herslu á að hver og einn gæti náð bata og fetað beinu brautina að af­plánun lokinni. Lagði hann tölu­vert á sig til að að­stoða hvern og einn fanga með þetta göfuga mark­mið að leiðar­ljósi. Einar tók virkan þátt í að benda á slæmar að­stæður fanga í fangelsum landsins síðustu ára­tugi og gegndi mikil­vægu hlut­verki við endur­reisn fangelsis­kerfisins með lokun tveggja fangelsa sem hann hafði starfað í, Kvenna­fangelsinu og Hegningar­húsinu.“

Einar og Ögmundur Jónas­son voru þre­menningar að skyld­leika og segir hann að þeir hafi á­varpað hvorn annan oftar en ekki sem frænda.

„En við vorum líka vinir og einnig fé­lagar í verka­lýðs­bar­áttu og pólitík nánast öll okkar full­orðins­ár. Einar var í for­ystu fyrir fanga­verði, lengi for­maður Fanga­varða­fé­lags Ís­lands. Mér er sagt að föngum hafi verið hlýtt til fanga­varðarins Einars Andrés­sonar. Það kemur mér ekki á ó­vart. Á vett­vangi BSRB lét Einar að sér kveða. Þar áttum við sam­leið og sam­starf um ára­tuga skeið og var alltaf gott að leita til hans,“ segir Ögmundur og bætir við að Einar hafi lagt gott til mála, verið mál­efna­legur, já­kvæður og vin­sam­legur, einnig gagn­vart þeim sem hann átti ekki sam­leið með í skoðunum.

„Við sem fengum að kynnast því hve traustur Einar var vinum sínum, munum á­vallt minnast hans af hlý­hug. Megi sú væntum­þykja sem hann naut um­vefja fjöl­skyldu hans alla.“