Einar ákveðinn og styður Guðlaug Þór: Skorar á Bjarna að draga yfirlýsingu sína til baka

Einar S. Hálfdánarson, hæstaréttarlögmaður, löggiltur endurskoðandi og gallharður Sjálfstæðismaður, segir að kominn sé tími á nýja forystu í flokknum.

Einar, sem jafnframt er faðir Diljár Mistar Einarsdóttur, þingkonu Sjálfstæðisflokksins, lýsir þessari skoðun sinni í aðsendri grein í Fréttablaðinu í dag.

Hann rifjar upp að Davíð Oddsson hafi boðið sig fram gegn sitjandi formanni snemma árs 1991 og haft betur. Þá hafi Ólafur Thors skálað á himnum.

„Leit er að ís­lenskum stjórn­mála­manni sem er rök­fastari eða betur máli farinn en Bjarni Bene­dikts­son. Enginn stjórn­mála­maður í öðrum flokki hefur roð við honum í rök­ræðum. Samt vegnar Sjálf­stæðis­flokknum alltaf illa í kosningum nú orðið,“ segir Einar og rifjar upp árangur flokksins í kosningum á síðustu árum; segir hann flokkinn ekki hafa náð ásættanlegum árangri frá árinu 2009.

Einar nefnir að þrisvar hafi komið alvöruframboð gegn sitjandi formanni.

„Árið 1987 dalaði fylgi flokksins niður undir svipað horf og nú er, þá undir for­ystu Þor­steins Páls­sonar, ger­sam­lega mis­heppnaðs for­ystu­manns. Við þá stöðu varð ekki unað og svo fór að Davíð Odds­son bauð sig fram gegn sitjandi for­manni snemma árs 1991 og hafði glæstan sigur. Þá skálaði Ólafur Thors á himnum. Í fram­haldinu vann Sjálf­stæðis­flokkurinn mikinn kosninga­sigur. Þor­steinn var á­fram einn helsti for­ystu­maður flokksins og ráð­herra eftir ó­sigur sinn. Árið 2009 tjáði Bjarni Bene­dikts­son sitjandi for­manni að hann myndi bjóða sig fram gegn honum. Ekki kom þó til þess að kosið yrði milli Bjarna og Geirs Haarde.“

Einar tekur fram að hann styðji Guðlaug Þór Þórðarson á landsfundi Sjálfstæðisflokksins um næstu helgi. Nefnir hann nokkrar ástæður fyrir því.

„Guð­laugur er kominn af ó­breyttu al­þýðu­fólki og hefur af miklum dugnaði komist til efna og met­orða af eigin ramm­leik. Og að mínu mati er for­mennska Bjarna því miður full­reynd. Þrátt fyrir mikla hæfi­leika nær Bjarni engan veginn til al­mennings. Við al­mennir flokks­menn sem tökum mikinn þátt í kosninga­undir­búningi verðum á­þreifan­lega varir við and­stöðuna við Bjarna. And­staðan við hann tengist oftast ein­hverjum um­deildum málum. Ég hef nefnt Icesave hér að framan. Nú síðast, korteri fyrir kosningar, dreif hann í gegn sölu á hlutum í Ís­lands­banka. Hann mátti vita að nei­kvæð um­ræða myndi blossa upp. Ekkert lá á sölunni. Samt af­réð hann að láta slag standa. Margt fleira mætti nefna, en ég nefni tvö aug­ljós dæmi. Ís­lands­banka­salan kostaði okkur mikið fylgi að mínu mati þótt ekki sé dýpra í árina tekið.“

Einar gagnrýnir Friðjón R. Friðjónsson, fyrrverandi aðstoðarmann Bjarna, borgarfulltrúa og ráðgjafa Sjálfstæðisflokksins, fyrir viðbrögð hans í Silfrinu um helgina.

„Mér hugnaðist illa að hann skyldi láta að því liggja að orð færi af því að Guð­laugur væri spilltur stjórn­mála­maður. Hann hélt því blá­kalt fram að lands­fundur flokksins hefði á­lyktað að Guð­laugur ætti að segja af sér vegna próf­kjörs­fram­laga. Þetta eru hel­ber ó­sannindi. – Er Frið­jóni virki­lega sætt eftir þetta?“

Hann heldur áfram og gagnrýnir stuðningsmenn Bjarna.

„Að mínu mati hafa fylgis­menn Bjarna Bene­dikts­sonar farið langt fram úr sér í við­brögðum við fram­boði Guð­laugs. Og Bjarni að sínu leyti líka. Sjálf­stæðis­menn, allir sem einn, eiga að fagna þeim ein­staka lýð­ræðis­lega við­burði sem lands­fundurinn er. Ein­staka ráð­herra hefur hringt í lands­fundar­full­trúa og tjáð þeim að það jafn­gildi van­trausti á ríkis­stjórn og kosningum á erfiðum tímum að kjósa Guð­laug! Þetta er hreinn til­búningur. Að hinu leytinu var yfir­lýsing Bjarna um að hann yrði að hætta af­skiptum af pólitík biði hann lægri hlut mjög svo van­hugsuð og sögð í hita leiksins. Hinir miklu hæfi­leikar Bjarna eiga á­fram að geta nýst okkur í þágu þjóðarinnar hvor þeirra sem hefur betur. Ég skora á Bjarna, sem ég hef átt sam­skipti við og stutt dyggi­lega eins og hann getur vottað, að endur­skoða hug sinn og draga þetta til baka.“