Egill ósáttur við meirihlutann: Ásakanir um einelti – „Er það einelti að leita svara við spurningum?“

Egill Þór Jónsson, borgarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins, segir að meirihlutinn í borginni sé farinn að beita nýrri aðferð til að kasta frá sér ábyrgð.

Egill skrifar um málefni Sorpu í Fréttablaðið í dag en málefni hennar hafa verið í deiglunni vegna nýrrar Gas- og jarðgerðarstöðvar sem nú rís á Álfsnesi. Kostnaður við verkefnið er kominn langt fram úr áætlun.

Egill bendir á að Sjálfstæðismenn hafi óskað eftir því á síðasta borgarstjórnarfundi að ræða málefni Sorpu þar sem óvissa ríki um framtíð og notagildi stöðvarinnar.

„Í borgarstjórnarsalnum, sem er eini opni umræðuvettvangur borgarstjórnar, notuðu fulltrúar minnihlutans tækifærið til þess að óska eftir svörum við ótal spurningum sem tengjast stöðinni, bæði umhverfislegs og rekstarlegs eðlis. Framkvæmdin er komin eitt þúsund og sex hundruð milljónir króna fram úr áætlun. Stöðin á að framleiða moltu og metangas. Enginn samningur um sölu á metangasinu hefur verið undirritaður, lítil eftirspurn er eftir metangasi og enn fremur er óvíst hvort moltan muni standast tilskildar kröfur sem til hennar eru gerðar. Því er raunveruleg hætta á að brenna þurfi gasið og urða moltuna,“ segir Egill og bendir á að sambærilegri stöð í Noregi hafi verið lokað fimm árum eftir opnun.

Egill segir að á áðurnefndum fundi hafi fulltrúar minnihlutans óskað eftir svörum við ýmsum spurningum en ekki fengið svör. Sumir hafi brugðið á það ráð að spyrja aftur en engin svör borist. Egill vísar í siðareglur stjórnar Sorpu þar sem segir meðal annars að stjórnarmenn skuli svara fyrirspurnum almennings og fjölmiðla um störf sín með rökstuðningi fyrir aðgerðum eða starfsemi sem þeir bera ábygð á sem kjörnir fulltrúar í stjórn Sorpu.

„Þrátt fyrir það hljóp fulltrúi Samfylkingar upp í pontu og sakaði alla þá sem spurðu spurninga um ítrekað einelti í garð borgarfulltrúa Vinstri grænna sem jafnframt er eini fulltrúi Reykjavíkur í stjórn Sorpu. Fyrir það eitt að spyrja spurninga,“ segir Egill sem endar grein sína á þessum orðum:

„Er það einelti að leita svara við spurningum um milljarða verkefni sem er fjármagnað af skattgreiðendum? Er það einelti að beina spurningum til kjörinna fulltrúa sem fá greitt fyrir ábyrgð og setu í stjórnum fyrir hönd borgarinnar? Þær vangaveltur skil ég eftir hjá borgarbúum Reykjavíkurborgar. Þetta er að minnsta kosti ný aðferð meirihlutans í Reykjavík til að kasta ábyrgðinni frá sér.“