„Ég var skilin eftir með síma­númer í vasanum ef hann bryti á mér aftur“

„Ég var ó­sköp venju­legt barn með á­huga­mál, fé­lags­líf, hlýddi því sem fyrir mig var lagt og topp náms­árangur en ég var að burðast með ljótt leyndar­mál. Stjúpi var að beita mig kyn­ferðis­of­beldi.“

Svona hefst frá­sögn upp­komins barns sem deildi sögu sinni á Face­book-síðunni Líf án of­beldis í gær­kvöldi. Í pistli sínum varpar konan ljósi á mikil­vægi þess að koma börnum í öruggt skjól frá að­stæðum eins og hún þurfti að upp­lifa á yngri árum.

„Ég 13 ára gömul fann hug­rekki, ég sagði frá, ég bað um hjálp í fé­lags­mið­stöðinni minni sem komu mér í kvenna­at­hvarfið, barna­vernd kom og ég kærði. Kæru var vísað frá, og barna­vernd var full­kom­lega van­hæf til að hjálpa mér. Gerandinn neitaði að yfir­gefa heimilið svo ég var skilin eftir á heimilinu með síma­númer í vasanum ef ske kynni að hann bryti á mér aftur,“ segir hún og bætir við að kyn­ferðis­brotin hefðu varað í nokkur ár.

Hún kveðst hafa misst alla trú á kerfinu, farið að forðast heimilið eins og hún gat. Þannig hafi hún farið klukkan sjö í skólann á morgnana, komið heim í mat klukkan 19 og út strax aftur þar til það kom hátta­tími. Frá 13 ára aldri segir hún að helgarnar hafi snúist fljótt um að redda landa og oft hafi hún ekki skilað sér heim.

„Mig langaði ekki heim. Ég hætti að hugsa um námið og ein­kunnirnar hrundu eftir því. Í 10. bekk var ég með 2-3 í öllum fögum,“ segir hún og bætir við að í 10. bekk hafi hún verið lögð inn á BUGL. Þá hafi hún fengið fyrstu al­vöru hjálpina eins og hún orðar það.

„Þar sást það fljótt að mín vanda­mál voru til­komin vegna van­rækslu kerfisins, kerfið sem átti að vernda mig gegn of­beldi eftir að ég sagði frá 3 árum áður. Um leið og ég var komin í öruggt skjól náði ég að ein­beita mér að náminu og náði að klára grunn­skólann með þokka­legum ein­kunnum,“ segir konan og bætir við að hegðunin hafi öll verið til fyrir­myndar þann tíma sem hún dvaldi á BUGL.

„Ég get ekki lýst því hve mikil­vægt er að bjarga börnum í skjól, AL­VÖRU SKJÓL, til fram­búðar. Það er engin hjálp í að hvetja þol­endur og fólkið í kring til að „segja frá“, „kalla á hjálp“ ef kerfið á hinum endanum er ekki í stakk búið til að veita þol­endum al­gjört skjól frá of­beldinu. Af­leiðingar af van­rækslu yfir­valda geta verið mjög skað­leg bjarg­ráð líkt og neysla, ör­orka og jafn­vel DAUÐI.“