„Samfélagið gerir ráð fyrir að það sé ekki hægt að sjá eftir því að eignast barn, sá möguleiki er ómögulegur í augum flestra,“ segir Margaret Anne Johnson sem rannsakar móðurhlutverkið ásamt Gyðu Margréti Pétursdóttur kynfræðingi.
Fréttablaðið ræddi við Margaret um helgina og er óhætt að segja að um athyglisvert viðtal sé að ræða. Segir Margaret að íslenskt samfélag meini konum að upplifa, og tjá sig, um eftirsjá í tengslum við barneignir.
„Það er ekki þannig að mæður sjái eftir sínum eigin börnum, heldur sjá þær eftir því að hafa orðið mæður vegna móðurhlutverksins,“ segir Margaret og bætir við að flestir haldi að mæður sem upplifa eftirsjá eftir barneignir séu einhvers konar skrímsli sem hata börnin sín. Það er fjarri lagi.
Í rannsókn þeirra Margaret og Gyðu var rætt við átta íslenskar konur sem segjast sjá eftir því að hafa orðið mæður. Enginn hafi lýst því að finna eitthvað annað en ást í garð barna sinna en margar veigri sér við að viðurkenna eftirsjá.
„Þær konur sem gera það uppskera iðulega mikla fordóma og óttast það jafnvel að vera tilkynntar til Barnaverndarstofu sem óhæfar mæður,“ segir Margaret.
Í frétt Fréttablaðsins er vísað í rannsóknina og lýsingar mæðra í henni. Einn þátttakandi lýsti móðurhlutverkinu til dæmis sem fórn á eigin lífi.
„Ég hélt að líf mitt væri búið þegar dóttir mín fæddist. Ég hafði enga orku fyrir neitt annað en hana.“
Hér má lesa umfjöllun Fréttablaðsins í heild sinni.
