„Ég hef oft heyrt spurninguna: „Hvað stal hann miklu þessi?“

Geir Haarde fyrr­verandi for­­sætis­ráð­herra segir það hafa verið erfitt að hafa Lands­­dóms­­málið hangandi yfir sér á undan­­förnum árum. Geir, sem er nýjasti gesturinn í Pod­­casti Sölva Tryggva­­sonar, fer í þættinum yfir málið, hrunið og margt fleira.

„Ef maður talar um þetta við út­­lendinga eiga þeir erfitt með að skilja þetta þegar málið er út­­skýrt. Nafninu mínu hefur oft verið stillt upp við hliðina á þekktu fólki frá öðrum löndum sem hefur gert sig sekt um að mis­­nota að­­stöðu sína til að stela úr opin­berum sjóðum. Ég hef oft heyrt spurninguna: „Hvað stal hann miklu þessi?“ um sjálfan mig.

Ég var fjár­­mála­ráð­herra lengur en flestir og ef ég hefði seilst í opin­bera sjóði hefði það rétt­lætt Lands­­dóms­­mál. Það fóru góð tvö ár af ævi minni meira og minna í þetta og ég var framan af þeim tíma líka að glíma við krabba­­mein í vélinda, sem betur fer fór allt saman vel. En auð­vitað var þetta allt saman mjög dramatískt.“

Kom í opna skjöldu

Geir segir að málið allt hafi komið sér mjög í opna skjöldu á sínum tíma.

„Mér datt aldrei í hug að nokkrum manni dytti í hug að ætla að gera glæpa­­menn úr 4 fyrr­verandi ráð­herrum, sem voru allir að reyna að gera sitt besta í gríðar­­lega erfiðum að­­stæðum. Ég dreg ekkert fjöður yfir það að ef­­laust hefur okkur orðið á mis­tök og mér þá sér­­stak­­lega, en að gera mis­tök á erfiðum tímum er ekki það sama og að fremja glæp­­sam­­legan verknað.

Það er gríðar­­legur munur á því að vera ó­­­sam­­mála til­­­teknum að­­gerðum eða ætla að gera úr því refsi­vert at­hæfi. Enda fannst ekkert slíkt þó að það hafi verið farið í gegnum allt hjá mér, alla tölvu­­pósta og fleira,“ segir Geir og bætir við.

„Ég er ekki endi­­lega sam­­mála öllu sem Hannes Hólm­­steinn skrifar í bók sinni um málið sem var að koma út, en bókin er þarft verk og hann hefur aug­­ljós­­lega lagt mikla vinnu í hana.“

Þótti vænst um framgöngu Ögmundar

Ný­­lega baðst Magnús Orri Schram fyrr­verandi þing­­maður opin­ber­­lega af­­sökunar á að hafa tekið þátt í málinu og segist hafa látið andann í sam­­fé­laginu hafa of mikil á­hrif á sig. Geir segist meta það mikils.

„Mér þótti auð­vitað mjög vænt um það, þó að seint væri. En það hafa margir aðrir komið að máli við mig per­­sónu­­lega og beðið mig af­­sökunar, en þá segi ég að það sé nú lítið að marka það nema það sé gert opin­ber­­lega.

En sá sem gekk í raun myndar­­legast fram og var fyrstur var Ögmundur Jónas­­son, sem skrifaði greinar í bæði Morgun­blaðið og Frétta­blaðið. Ég held að hann hafi ein­læg­­lega séð mikið eftir þessu. Það kom mér mjög á ó­­vart að fólk sem ég taldi mig þekkja vel á­kvað að taka þátt í þessarri veg­­ferð,“ segir Geir, sem segir málið hafa tekið mikið á sig.

Pólaríseringin hrikaleg í Bandaríkjunum

Geir hefur undan­farin ár búið í Banda­­ríkjunum og bjó þar líka sem ungur maður eftir stúdents­­próf. Hann segir á­standið vestra hafa breyst mikið:

„Pólariseringin er orðin alveg hrika­­leg í Banda­­ríkjunum. Banda­­ríkin eru auð­vitað risa­­stórt sam­­fé­lag og ó­­líkt inn­byrðis og fólk mun alltaf takast á, en þetta er orðið harðara og miklu verra en áður. Ég hef alltaf verið svona frekar Repúblikana­­megin í stjórn­­málunum, en ég neyddist til að hætta því þegar Trump náði völdum og undir­­tökum í flokknum.

Það hefur farið í taugarnar á mér að sjá hvernig góðir menn og konur hafa beygt sig undir hans ægi­vald. Reyndar hitti ég Trump einu sinni þegar ég var sendi­herrra rétt áður en hann varð for­­seti. Hann hafði svo sem mjög fal­­lega hluti að segja um Ís­land, en ég held að hann sé mikill ruddi og mjög ó­­­fyrir­­­leitinn maður. Sama hvort það eru við­­skipti eða sam­­skipti við fólk, þá held ég að hann sé mjög sjálf­hverfur. En aðal­­­lega fannst mér hann ömur­­legur sem for­­seti af því að hann vissi ekkert hvað hann var að gera.“

Leist aldrei á Pútín

Annar mjög um­­­deildur maður sem Trump hitti oftar en einu sinni er Vla­dimir Pútín. Geir segir að sér hafi aldrei litist á þann mann.

„Ég vil nú ekki fara að spá neinu slæmu um hverju honum dettur næst í hug, en mér líkaði ekki við mín litlu kynni af honum. Hann er var­huga­verður maður. Ég hitti hann nokkrum sinnum þegar ég var for­­sætis­ráð­herra og ég man að mér fannst augun í honum alltaf stingandi köld.

Ég man líka að hann lét alltaf bíða eftir sér á leið­­toga­fundum NATO, þar sem allir helstu leið­­togar heims voru saman komnir. Í Búkarest lét hann Geor­­ge Bush, Angelu Merkel og fleiri bíða eftir sér í meira en korter og í veislunni um kvöldið lét hann bíða eftir sér í hálf­­­tíma. For­­seti Rúmeníu var að fara yfir um af því að hann hélt að fólk myndi byrja að labba út úr veislunni, en menn létu sig hafa þetta. Pútín er undar­­leg týpa og fram­koma hans í Úkraínu er ó­­­fyrir­­­gefan­­leg.“

Stoltastur af stjórnarskrávinnunni

Þegar Geir lítur yfir farinn veg sem for­­sætis­ráð­herra segist hann stoltastur yfir vinnu sinni við að breyta mann­réttinda­hluta stjórnar­­skrárinnar og breytingum á lögum um fæðingar­or­lof.

„Ég var for­­maður nefndar sem leiddi breytingarnar á stjórnar­­skránni frá 1995 um mann­réttinda­kaflann. Þó að það hafi verið hart deilt á þeim tíma held ég að flestir sjái það núna að niður­­­staðan var mjög mikil­­væg og góð. Ég stýrði því verki og verð alltaf á­­nægður með það.

Annað mál sem ég hafði mikinn at­beina að var fæðingar­or­lofs­­málið árið 2000. Þau mál voru í raun bara í klessu, það var svo mikið mis­ræmi í réttindum og það tókst að koma því í þann far­veg sem allir þekkja núna. En þegar maður hefur starfað svona lengi sem ráð­herra situr líka eftir allt það frá­bæra fólk sem maður hefur kynnst á þessarri veg­­ferð.“