„Byggingarnar við austurhluta hafnarinnar eru minnismerki um þann sorglega tíma sem við lifum og um það hverjum stjórnvöld þjóna í raun; ekki fjöldanum heldur hinum fáu ríku og valdamiklu.“
Þetta segir Gunnar Smári Egilsson, fyrrverandi fjölmiðlamaður og stofnandi Sósíalistaflokksins, á Facebook. Frétt Morgunblaðsins í morgun um 500 milljóna króna fokhelda íbúð við Austurhöfn í miðborg Reykjavíkur hefur vakið talsverða athygli.
Hringbraut fjallaði um málið í morgun og sagði Gunnar Thoroddsen, eigandi og stjórnarformaður hjá Íslenskum fasteignum, í fréttinni að fjölmargir Íslendingar hefðu efni á íbúðum sem þessum.
Gunnar Smári segir að þessi þróun sé ekki góð.
„Samfélag sem hefur peninga sem mælikvarða alls selur lóðir á uppboði svo hin ríkari geti keypt útsýni og staðsetningu, hinum fátækari er vísað upp til fjalla. Lóðauppboð eru þannig einkavæðing almannagæða eins og öll sala auðlinda, eigna og aðstöðu út úr almenning til einkaaðila, sem eðli málsins eru hin ríku, fáu.“
Gunnar Smári segir að lóðarverðið á þessari tilteknu íbúð sé á að giska um 30 milljónir króna og bendir hann á að húsið muni standa þarna í 200 ár hið minnsta.
„Reykjavíkurborg fær 30 m.kr. en sá sem kaupir greiðir það sem jafngildir um 12.500 kr. á mánuði fyrir þessa staðsetningu og útsýni. Svona virkar öll sala almannagæða til hinna ríku. Salan fer alltaf fram á hrakvirði, annars myndu hin ríku ekki kaupa,“ segir hann.
Hann gefur lítið fyrir þau rök að sala almannaeigna eigi sér stoð í því að hinu opinbera skorti lausafé. „Við búum ekki í samfélagi þar sem hið opinbera er beiningamaður við dyr hinna ríku. Ríkidæmi hinna ríku er meira og minna búið til að af hinu opinbera, þeirri umgjörð og skattastefnu sem rekin er af almannavaldinu. Það er val stjórnvalda að fáir auðgist svo að vald þeirra í samfélaginu verður ógn. Og svo er það val stjórnvalda að selja bestu almannagæðin til þessa fólks.“
Gunnar Smári segir að á þessum stað við höfnina ættu að vera íbúðir fyrir aldraða sjómenn í bland við húsnæði fyrir einstæða foreldra, námsmenn, lágtekjufólk og innflytjendur. Einnig sameiginlegur matsalur, félagsmiðstöð, leikskóli og fjarkennslustöð. Þannig fólki fylgir líf, hlátur og gleði.
„Ef þú vilt drepa niður miðbæ þá lokkar þú hin ríku þangað. Þau taka mikið pláss en þeim fylgir ekkert líf. Hin ríku taka ekki þátt í samfélagi almennings, forðast þaðm,“ segir hann og bætir við að byggingarnar við Austurhöfn séu minnismerki um þann sorglega tíma sem við lifum, tíma sem þjónar honum fáu ríku og valdamiklu. „Ríkisstjórn og meirihlutinn í borginni eru þjónar þessa fólks.“
