Dýra­læknar í Mos­fells­bæ unnu þrek­virki þegar Brútus gleypti öngul – Sjáðu myndirnar

„Það er á­gætt að fólk geri sér grein fyrir hættunni. Það má ekki líta af þeim í að­stæðum sem þessum,“ segir Kol­beinn Helgi Kristjáns­son, eig­andi hvolpsins Brútusar Kormáks sem gerði sér þann ó­leik um helgina að gleypa öngul þegar Kol­beinn tók hann með sér í veiði.

Dýra­læknum hjá Dýra­lækninum í Mos­fells­bæ tókst að bjarga lífi Brútusar, sem er að­eins sex mánaða, með sex klukku­stunda að­gerð á sunnu­dags­kvöld, en um tíma var tví­sýnt um það hvort Brútus myndi lifa að­gerðina af.

„Hann er allur að koma til. Að vísu ó­sáttur með þennan skerm sem hann þarf að vera með, en annars er hann farinn að gelta á ó­kunnuga og með al­menn leiðindi – sem betur fer,“ segir Kol­beinn og hlær. „Þetta leit þokka­lega út til að byrja með en eftir tvo til þrjá tíma fengum við sím­tal þar sem okkur var sagt að það væri ekkert víst að hann myndi hafa þetta af.“

Kol­beinn var í veiði um helgina þegar bróðir hans tók eftir því að Brútus hafði gleypt öngul. Til­raunir til gefa honum trefja­ríkt fæði til að hann gæti losað sig sjálfur við öngulinn gerðu ekki gagn og þá voru góð ráð dýr. „Þetta var alveg pikk­fast,“ segir hann.

Kol­beinn segir að dýra­læknarnir sem björguðu lífi Brútusar eigi allt hrós skilið. „Þetta eru al­gjörar krafta­verka­konur þarna. Þær voru þarna þrjár til fjórar sem komu að þessu á sunnu­dags­kvöldi. Miklar hetjur að bjarga einum kærum fjöl­skyldu­með­lim.“

Kol­beinn vill líka minna fólk á mikil­vægi þess að tryggja dýrin, en að­gerðin sem Brútus gekkst undir kostaði um hálfa milljón króna. Hann hrósar TM fyrir að hringja 10 mínútum eftir að þeir fengu tölvu­póst og græja þetta. Í færslu sem hann skrifaði um málið á Face­book-síðu sína minnir hann einnig á mikil­vægi þess að hafa augu með dýrunum sínum.

„Á­gætt að minna á þetta því ég gerði mér enga grein fyrir því hvað þetta getur verið stórt mál og ég hef ekki séð neina um­ræðu um þetta. Segir sig sjálf­sagt sjálft en manni finnst ein­hvern veginn eðli­legt að hafa hundinn lausan á bakkanum með sér og býst ekki við því að það séu svona miklar hættur á bakkanum.“