Í leiðara Morgunblaðsins í dag er fjallað um Boris Johnson. Leiðari blaðsins er ekki stílaður á neinn tiltekinn einstakling, en oft eru líkur leiddar að því að það sé ritstjóri og ábyrgðarmaður blaðsins, Davíð Oddsson, sem haldi á pennanum.
Í upphafi leiðarans er Boris dásamaður, til að mynda með því að fjalla um kosningsigur hans, en síðan er spurt „hvað í ósköpunum“ gat orðið til þess að hann sé nú búinn að tilkynna afsögn sína.
„Jú, Boris, afturbata kóvídsjúklingur, sem þá var mjög hætt kominn og þrísprautaður að auki, hafði ekki amast við því að einhver hópur manna, dreifður inni í lokuðum húsgarði, hver og einn þrísprautaður eða meir, skálaði í bjór að loknu dagsverki.“ segir, en Davíð virðist ekki finnast mikið til Partygate-hneykslisins koma.
„Embættismenn fjármálaráðherrans tóku mynd af samkomunni og láku henni nokkrum vikum síðar. Þegar blað hagnýtti sér lekann varð strax augljóst hvaðan myndin, hið mikla sönnunarmerki glæps, hafði verið tekin!“
Þá er bent á að nú sækist fjöldinn allur eftir formannssætinu.
„Fjármálaráðherrann fyrrverandi vill nú fá að setjast í öndvegið í ríkisstjórnarsalnum, nánast undir myndinni af Sir Robert Walpole, fyrsta forsætisráðherra Bretlands. Gangi það eftir er eins gott að fjármálaráðherrann og þeir hinir, á annan tug, sem nú berjast til metorða, fari vel yfir það, hvort honum eða þeim hinum hafi hugsanlega orðið á að renna til á tittlingaskít, sem þeir voru búnir að gleyma.“
Að lokum er því haldið fram að það sem kallað er „Woke“ eða „Me too“ hafi orðið Boris að falli, og að sömu siðfeðrislegu viðmið geti alveg eins fellt næstu forsætisráðherra, en hefði seint gert það í gamla daga.
„Eitt er víst, að Sir Robert Walpole, sem horfir ofan í hnakkann á sérhverjum forsætisráðherra, varð iðulega hált á svelli, þau 21 ár eða svo sem hann sat samfellt sem forsætisráðherra (undir þáverandi embættisheiti). Og sú hálka, allt það svell og sú persónulega fjármálaöflun sem hann sinnti með öðru hefði seint verið flokkað sem tittlingaskíturinn einn. En sú viðmiðun, sem pólitísk slepja samtímans, sem rís aldrei ofar en úr lægsta stigi „Woke“ eða „Me too“ eða hvað þessi helstu viðmið, sem komu skyndilega í þúsunda tali í stað 10 boðorða eða annars sambærilegs, sem besta fólk studdist við og farnaðist oftar en ekki betur en vel. Gætu gerviviðmiðin nú þýtt það, að aldrei yrði hróflað við Sörum Robert Walpolum nýs tíma, nema þegar þeim hefði yfirsést að halda sig innan efri marka tittlingaskíts.“
