Dag­ný segir Ís­land ekki jafn­rétti­spara­dís: „Á dögunum birtist okkur enn önnur sprungan á þeirri í­mynd“

Dag­ný Ara­dóttir Pind, lög­fræðingur BSRB, segir ís­lenskt vinnu­um­hverfi ekki vera neina jafn­rétti­spara­dís.

„Í mörg ár hefur verið klifað á þeirri hug­mynd að Ís­land sé jafn­rétti­spara­dís. Á dögunum birtist okkur enn önnur sprungan á þeirri í­mynd og í þetta skiptið var hún ansi stór. Þriðjungur kvenna á ís­lenskum vinnu­markaði hefur orðið fyrir kyn­ferðis­legri á­reitni eða of­beldi á vinnu­stað ein­hvern tímann á lífs­leiðinni. Þetta kom fram í stórri rann­sókn um um­fang á­reitni og of­beldis gegn konum á ís­lenskum vinnu­markaði. Niður­stöðurnar voru birtar í tíma­ritinu Lancet,“ skrifar Dag­ný í grein á Vísi.

„Rann­sóknin er hluti af Á­falla­sögu kvenna sem er tíma­móta­rann­sókn. Þar fengu allar konur á Ís­landi sem skilja ís­lensku tæki­færi til að taka þátt í rann­sókn þar sem þær voru spurðar út í margs konar reynslu sína á lífs­leiðinni. Niður­stöðurnar í þeim hluta rann­sóknarinnar sem snýr að kyn­ferðis­legu of­beldi eða á­reitni á vinnu­stað eru sláandi en stærsta rann­sóknin sem áður hafði verið gerð á Ís­landi sýndi að 4% kvenna hafði orðið fyrir kyn­ferðis­legri á­reitni eða of­beldi á nú­verandi vinnu­stað,“ bætir Dag­ný við.

Hún segir að BSRB taki þessum niður­stöðum al­var­lega og telur að nú þurfi bæði stjórn­völd og vinnu­staðir að taka fast á mála­flokknum og út­rýma þessum far­aldri kyn­ferðis­of­beldis og á­reitni í vinnu­um­hverfinu.

„Rót þessarar mein­semdar er mis­rétti og valda­ó­jafn­vægi kynjanna. Þetta kunna að vera ó­þægi­legar niður­stöður, en fyrir þau sem hafa starfað í mála­flokknum koma þær ekki á ó­vart. Sam­tök launa­fólks hafa til dæmis lengi vitað að flest svona mál enda þannig að þolandi yfir­gefur vinnu­staðinn, en gerandinn heldur á­fram störfum og fátt breytist í vinnu­um­hverfinu. Það skýrir þennan mikla mun á fjölda þeirra sem segjast verða fyrir á­reitni/of­beldi á nú­verandi vinnu­stað og þeirra sem fyrir því verða ein­hvern tímann á lífs­leiðinni,“ skrifar Dag­ný.

„Sam­kvæmt lögum bera vinnu­staðir á­byrgð á vinnu­um­hverfi. Birtingar­myndir á­reitni og of­beldis geta verið með orðum, hegðun eða tákn­rænum hætti og sam­kvæmt jafn­réttis- og vinnu­verndar­lögum skiptir ekki máli hver birtingar­myndin er, öll kyn­ferðis­leg á­reitni og of­beldi er bannað. Upp­lifun fólks getur verið mis­munandi en lögin eru skýr: upp­lifun þess sem fyrir hegðuninni verður sker úr um hvort um á­reitni eða of­beldi sé að ræða. Það er ekki annarra en mann­eskjunnar sem verður fyrir á­reitni/of­beldi að skil­greina það.

„BSRB leggur ríka á­herslu á að stjórn­völd og at­vinnu­rek­endur vinni mark­visst að jafn­rétti með því að tryggja jöfn tæki­færi og jafna með­ferð fólks á vinnu­markaði. Vinnu­staðir hafa ýmsar skyldur sem er nokkuð auð­velt að upp­fylla. Ein þeirra er að setja verk­ferla og hafa úr­ræði ef mál koma upp. Á­hersla hefur verið lögð á slíkar að­gerðir síðustu ár og mörg fyrir­tæki og stofnanir hafa vissu­lega tekið sig á í þessum efnum. En það er ekki nóg og at­vinnu­rek­endur verða að leggja meira á sig.“

„Vinnu­staða­menningin er af­gerandi þáttur í því hvernig konum líður á vinnu­stað og hvort þær treysta sér til að leita þeirra úr­ræða sem eru í boði innan vinnu­staðarins. Stjórn­endur verða að gefa af­gerandi skila­boð um að á­reitni og of­beldi líðist ekki í vinnu­um­hverfinu. Ef upp kemur minnsti grunur eiga stjórn­endur að bregðast við. Það er hluti af því að búa til öruggt vinnu­um­hverfi og góða vinnu­staða­menningu. Ef konur skynja að ekki sé tekið hart á málum, til dæmis ef gert er lítið úr upp­lifun einnar konu í einu máli og henni ekki trúað, smitast það út í vinnu­staða­menninguna. BSRB hefur einnig gert þá kröfu að þol­endur eigi rétt á að sækja sér á vinnu­tíma þau úr­ræði sem þau kjósa til að vinna úr af­leiðingum of­beldis, til dæmis sál­fræði­þjónustu. Fræðsla um birtingar­myndir á­reitni og of­beldis og úr­ræði sem vinnu­staðurinn býður upp á er einnig lykil­at­riði.“

„Við vitum að að­gerðir og skýr skila­boð skila árangri í öryggi á vinnu­stöðum. Hér má nefna að­gerðir gegn líkams­tjóni og dauða­slysum vegna vinnu. Mörg fyrir­tæki hafa með góðum árangri rekið svo­kallað núll-slysa­stefnu sem hefur haft sjáan­leg á­hrif á fjölda al­var­legra slysa. Hvers vegna grípa at­vinnu­rek­endur ekki til sam­bæri­legra að­gerða til að vernda þol­endur á­reitni og of­beldis? Nú er tæki­færið og BSRB mun halda á­fram að berjast fyrir heilsu­sam­legu vinnu­um­hverfi fyrir okkur öll,“ skrifar Dag­ný að lokum.