Brynjólfur Ingvarsson, oddviti Flokks fólksins á Akureyri, og Jón Hjaltason, sem skipaði þriðja sætið á lista flokksins í síðustu kosningum, segja að fullyrðingar kvennanna sem skipuðu annað, fjórða og fimmta sætið á listanum vera fjarri öllu sanni.
Um fátt var meira rætt í síðustu viku en uppnám innan Flokks fólksins á Akureyri í kjölfar ásakana kvennanna um niðrandi og fyrirlitlega framkomu frá karlkyns frambjóðendum flokksins.
„Þessar ásakanir setja konurnar fram nauðbeygðar „í kjölfar yfirlýsinga varaformanns Flokks fólksins“ sem birst höfðu skömmu áður á fésbókarsíðu varaformannsins. Samhengið hér á milli vekur óneitanlega upp spurningar en spáum ekki í eyður heldur höldum okkur við staðreyndir,“ segir Brynjólfur og Jón í aðsendri grein sem birtist á vef Vísis eftir miðnætti í gærkvöldi.
„Fullyrðingar kvennanna eru svo fjarri öllum sanni sem hugsast getur. Síðan Brynjólfur náði kjöri í bæjarstjórn Akureyrar hefur forustusveit flokksins fundað býsna reglulega. Sú sveit er skipuð okkur undirrituðum og konunum þremur sem nú bera okkur þungum sökum. Á þessum trúnaðarfundum hafa þær aldrei – við undirstrikum aldrei – verið lítilsvirtar, hvað þá kallaðar vitlausar eða geðveikar. Þvert á móti hafa þar allir setið við sama borð, verið jafningjar, og þær ekki síður en undirritaðir haft orðið.“
Í yfirlýsingu sinni fara þeir sérstaklega yfir atburðarásina 10. september þegar fundur var haldinn norðan heiða til að lægja öldurnar. Brynjólfur og Jón segja að Málfríður Þórðardóttir hafi komið grátandi á þann fund.
„Hefur eitthvað komið fyrir, er hægt að gera eitthvað fyrir þig, eigum við ekki að fresta fundi uns þú hefur jafnað þig? Með þessum orðum var tekið á móti henni. Það hvessti hins vegar þegar umræðan hófst um tilraun hennar og stallsystra til að hrekja Brynjólf úr bæjarstjórn. Sem að vísu átti að gerast undir yfirskini mannkærleika. Semja átti „tilmæli“ þar sem Brynjólfur væri hvattur til að taka sér veikindaleyfi sem hafði þó aldrei verið borið undir hann sjálfan, er hann þó læknir að mennt.“
Í grein sinni segja þeir að skoðun Jóns hafi verið að slík tilmæli hefði fyrst átt að ræða augliti til auglitis við meintan sjúkling. Hann hafi beint þeirri spurningu til Málfríðar hvort hún væri honum ósammála.
„Hún vék sér ítrekað undan að svara. Þá barði Jón í borðið og heimtaði ákveðið svar. Þetta er allt „ofbeldið“ sem þessar konur geta mögulega kvartað undan. Hvað varðar bréf oddvitans sem þær nefna og segja „hlaðið rógburði“ og öðrum ófögnuði þá höfum við skorað á þær að tilgreina allar þær „rangfærslur“ og „hótanir“ sem þar er að finna en ekki fengið svar.“
Um meint kynferðislegt áreiti segja þeir Jón og Brynjólfur að þá setji einfaldlega hljóða við þessi orð og eftir sitji áleitin spurning.
„Hversu lágt getur mannskepnan lagst til að koma höggi á náunga sinn? Við höfum þegar krafist þess af títtnefndum konum að þær taki ömurleg og mannorðs-skemmandi ummæli sín til baka, biðjist opinberlega afsökunar og geri það sem allra fyrst. Sú krafa er hér með ítrekuð.“
