„Það er einhvern veginn allt að fara til andskotans. Jörðin er á síðustu metrunum af mannavöldum og mannskepnan aldrei verið verri. Sú umræða er svo sem ekki ný af nálinni. Reiðir bölsýnismenn með allt á hornum sér voru einnig áberandi á mínum ungdómsárum. Þeir áttu það sameiginlegt að finnast þeir betri, réttsýnni og ekki síst gáfaðri en annað fólk,“ skrifar Brynjar Níelsson aðstoðarmaður dómsmálaráðherra á Facebook í dag.
„Þeir voru oftar en ekki menningarlega sinnaðir þjóðhyggjumenn með þrákennda andúð á auðvaldi og markaði og báru oft rammíslensk nöfn eins og Illugi og Hallgrímur. Það er afrek að vera kominn á sjötugsaldur og hafa aldrei litið glaðan dag og stöðugt misboðið.
Nú veit ég ekki hvort heimurinn versnandi fer. Mín tilfinning og upplifun er sú að flest hafi þróast til betri vegar.“
„Það breytir því ekki að veður eru alltaf válynd í mannlegu samfélagi. Maðurinn er ekki fullkominn og verður sennilega aldrei. Hæfni hvers og eins til að búa í samfélagi við aðra er mismunandi og margt hefur áhrif á það á hverjum tíma. Ofstæki, frekja og yfirgangur er algengur eiginleiki, ekki síst hjá þeim sem telja sig vera að berjast fyrir betra og réttlátara samfélagi. Hefnd og reiði með tilheyrandi ofbeldi eru þekktar mannlegar tilfinningar og það var ekki tilviljun að þekktur maður, sem hefur lifað með okkur nokkuð lengi, áttaði sig á að kærleikurinn og fyrirgefningin væri forsenda þess að lifa í sæmilega siðuðu samfélagi,“ heldur Brynjar áfram.
„Þótt að ég horfi tiltölulega björtum augum til framtíðar fyrir hönd mannsins og jarðarinnar líka, ef út í það er farið, þá hef ég áhyggjur af einu og öðru. Tæknin gerir okkur kleift að smána, útiloka og berja á öðrum á stærri skala en áður. Við setjum okkur í dómarasæti yfir öðrum sitjandi við tölvuna án þess að þekkja nokkuð til, jafnvel í málum sem tveir deila og upplifa samskipti með mismunandi hætti. Stundum er glæpurinn ekki annar en að vera ósammála. Og krafist er refsinga, helst út fyrir gröf og dauða. Tilveran snýst alfarið um okkur sjálf og við þolum ekki að meintir gerendur í hinu og þessu geti sótt skóla eða vinnu. Skipuleggjum jafnvel fjöldamótmæli í þeim tilgangi. Á sama tíma eru við í dómsmálaráðuneytinu að reyna efla möguelika fanga á að sækja nám og vinnu í afplánun því við trúum að í því felist betrun fyrir viðkomandi og betra fyrir samfélagið.“
„En menn mega ekki misskilja mig. Ég skil vel allar þessar tilfinningar en þær mega ekki bera skynsemina ofurliði. Það er ekki gerendameðvirkni að benda á slíkt. Ég tel rétt að þeir sem brjóti af sér eða hegði sér með óforsvaranlegum hætti beri ábyrgð á þeirri hegðun. Við sem höfum aðgang að lyklaborði og samfélagsmiðlum erum hins vegar ekki best til þess fallin að kveða upp úr um sök manna. Líklegast hafa flest okkar einhvern tíma lífsleiðinni misboðið öðrum með gerðum og orðum. Við eigum að leysa þau vandamál með öðrum hætti en að beita enn meira ofbeldi en meintir gerendur og það að auki fyrir utan lög og rétt. Held að það sé mikilvægt, ekki bara fyrir samfélagið, heldur okkur sjálf,“ skrifar Brynjar að lokum.
