Sérstök umræða um rannsókn á Samherjamálinu og orðspori Íslands fór fram á Alþingi í gær. Þingmenn stjórnarandstöðunnar reyndu eftir bestu getu að ræða ekki Samherjamálið sem er enn til rannsóknar og reyndu að halda umræðunni um málshraða og dráttt á rannsókninni þó það tókst ekki alltaf. Þá var rannsóknin einnig sögð fjármögnuð og þurfti Bjarkey Olsen Gunnarsdóttir, þingmaður VG, að ítreka orð Katrínar Jakbosdóttur forsætisráðherra um að rannsóknin er fjármögnuð að fullu og það mun ekki skorta fé.
Brynjar, líkt og nokkrir þingmenn bentu á í gær, telur það varasamt að Alþingi sé að fjalla um mál sem eru enn til rannsóknar.
„Einhver undarlegast umræða sem ég hef orðið vitni af á þinginu var nú í morgun. Hún bar yfirskriftina "Rannsókn Samherjamálsins og orðspor Íslands". Fyrirspyrjandi, mannréttindafrömurðurinn, Þórhildur Sunna, sem ku hafa lært eitthvað um mannréttindi í Hollandi en ekki náð að skilja hvað felst í hugtakinu og enn síður hvað er spilling og hvað felst í siðareglum, hóf ræðuna samt á því að þessi umræða væri ekki um rannsókn Samherjamálsins þrátt fyrir yfirskriftina og þær spurningar sem hún kom með,“ skrifar Brynjar á Facebook í gær.
„Eru engin takmörk á því hvað hægt er að bjóða fólki upp á. Svo var reynt að snúa umræðunni um það að fjármálaráðherra og ódámurinn aðstoðarmaður dómsmálaráðherra hafi haft afskipti að rannsókn lögreglu á svokölluðu símamáli þar sem blaðamenn fengu stöðu sakbornings við rannsóknina. Það eru ekki afskipti af rannsókn sakamáls þótt tveir löglærðir menn, þótt þeir starfi í stjórnarráðinu, bendi á að um blaðamenn gildi sömu reglur og um aðra við rannsókn sakamála og því algjör óþarfi fyrir þá að leika einhver fórnarlömb lögregluofbeldis,“ heldur Brynjar áfram.
„Sorglegast við umræðuna á þinginu var þegar einstakir þingmenn lýsa yfir sekt manna hægri vinstri í málum sem enn eru til rannsóknar. Það hafa þingmenn gert áður í málum og það iðulega reynst mikil sneypuför og engum til framdráttar, eins og ráðherra benti á í umræðunni. Allra síst ef menn eru að berjast gegn spillingu og fyrir mannréttindum. Afskipti stjórnmálamanna af rannsóknum einstakra mála og krafa um að ráðherra beiti sér með einhverjum hætti í tengslum við rannsóknina er birtingarmynd tærrar spillingar. En virðist skipta suma litlu máli þegar þeir eru í pólitík,“ skrifar Brynjar enn fremur.
„Það hefði verið í góðu lagi ef þessi umræða hefði snúist almennt um málshraða í rannsókn og saksókn mála og hvort nægilega vel væri búið að þessum stofnunum til að sinna verkefnum sínum. Slík umræða er nauðsynleg og dómsmálaráðherra hefur bent á að við þurfum að taka okkur taki í þeim efnum. En slíka umræðu gat stjórnarandstaðan ekki tekið og því farið í gamalkunnar skotgrafir og endurtekin pólitísk leikrit,“ skrifar Brynjar að lokum.
