Bryndís Schram minnist góðrar vinkonu sinnar, fjölmiðlakonunnar Önnu Kristine Magnúsdóttur, á Facebook-síðu sinni. Útför Önnu fór fram frá Fríkirkjunni í Reykjavík í dag en hún lést þann 6. janúar síðastliðinn.
Anna Kristine kom víða við á ferli sínum í fjölmiðlum; vann fyrir Vikuna, Helgarpóstinn, Pressuna og DV þar sem hún og ritstjórn blaðsins hlutu verðlaun fyrir rannsóknarblaðamennsku fyrir umfjöllun um vistheimilið Breiðavík. Þá starfaði hún fyrir RÚV og Bylgjuna, var formaður Kattavinafélagsins og starfaði sem fararstjóri í Prag.
„Tveimur dögum síðar var hún gengin af sviðinu“
Bryndís og Anna Kristine voru góðar vinkonur og minnist Bryndís hennar með hlýjum orðum í dag. Birtir hún til dæmis síðustu kveðju Önnu til hennar sem var svohljóðandi:
„Elsku Bryndís mín. Gleðilegar nýársóskir til ykkar Jóns. Ég ætlaði að hringja, en varð skyndilega raddlaus. Elska ykkur, knús og kossar”.“
„Þetta var síðasta kveðja Önnu Kristine til mín. Tveimur dögum síðar var hún gengin út af sviðinu – horfin mér að eilífu. Aldrei framar mundi hún senda mér uppörvandi kveðju – hugga mig í andstreymi, gefa mér von um betra líf – bjartsýn og örlát, vinur í raun.
Ég var strax farin að sakna hennar.“
Vinur í raun
Bryndís segir að þær Anna hafi þekkst lengi en þær unnu saman um tíma fyrir mörgum árum þegar Bryndís var sjálf búsett á Vesturgötunni og hún á Ránargötunni.
„Við vorum að gefa út blað – kvennablað - og vorum stöðugt að leita að söluvænum, spennandi hugmyndum. Anna Kristine var óþrjótandi uppspretta, dó aldrei ráðalaus og var í sambandi nótt sem nýtan dag. Og Þá þurfti maður að hlaupa í hvelli á milli húsa, jafnvel í náttkjólnum einum fata, til þess að fanga hugmyndirnar, áður en þær fjaraði út á ný. Á þessum árum í Vesturbænum bundumst við Anna Kristine vinaböndum, sem aldrei hafa rofnað. Og hún hefur svo sannarlega reynst mér vinur í raun.“
Bryndís segir að í þeirri atlögu sem gerð var að henni og Jóni Baldvini eiginmanni hennar þá hafi ekki fengið dulist hverjir voru vinir í raun.
„Anna Kristine var ein af þeim fáu, sem aldrei efaðist um sakleysi okkar. Hún sá á svipstundu í gegnum lygavefinn, sem við vorum flækt í. Þær mæðgur, Anna Kristine og móðir hennar, Elín, voru í sambandi við okkur daglega, báðar þá rúmliggjandi og fárveikar. Ég veit ekki núna, hvort ég þakkaði þeim nokkurn tíma nógsamlega fyrir þann kjark, sem þær sýndu á ögurstundu - og þann vinarhug, ástúð og nærgætni, sem satt að segja hélt í okkur lífinu, þar sem við stóðum í eldinum og sáum fá úrræði til bjargar.
Ég geri það núna, og bið Önnu mína fyrir kveðju til mömmu, sem bíður hennar handan landamæranna.“
