„Síðan veiti ég því athygli að það er trítilóður maður niðri á gólfi. Ég átta mig ekki á því strax að heift hans beinist að mér, en fatta loksins að hann er predika reiðilestur um að láta henda mér út fyrir að vera ekki með grímu.“
Þetta segir Halldór Armand Ásgeirsson, rithöfundur og útvarpsmaður, í pistli sem fluttur var í Víðsjá og birtist á vef RÚV í morgun.
Þar greinir Halldór frá mistökum sem hann gerði á dögunum þegar hann skellti sér á körfuboltaleik og tók grímuna niður.
„Forsagan er sú að þremur dögum áður hafði ég mætt á körfuboltaleik í öðrum borgarhluta þar sem fólk var með grímur þegar það var á vappi en tók þær síðan niður í sætinu sínu. Skömmu áður hafði ég sjálfur síðan verið að spila körfubolta og afrekaði þar að fá boltann ógeðslega fast í andlitið, beint á trýnið, af engu færi. Svo mér var illt í nefinu,“ segir Halldór sem dró grímuna niður í fámennri stúkunni þegar maðurinn á gólfinu veitti honum athygli.
Halldór dregur ekki fjöður yfir það að vissulega hafi maðurinn haft rétt fyrir sér. „En það var þessi ofboðslega heift, eitthvað sem mér fannst ýkjulaust mega kalla heilaga reiði, sem sat svolítið í mér,“ segir hann og spyr hvort mannskilningur og ímyndunarafl mannsins hafi verið af svo skornum skammti að honum var ófært að hugsa með sér að mögulega hefði hann gert mistök.
„Covid er mikil gósentíð fyrir svona fólk, hugsaði ég bitur með mér, fólk sem þráir í laumi ekkert heitar en að fá að drottna yfir öðrum. Ég setti á mig grímuna og hnussaði. Nokkrum dögum síðar sá ég að tilkynnt hafði verið til lögreglu um að sést hefði til grímulausra áhorfenda á íþróttaleikjum og sjálfhverfa mín sannfærði mig á svipstundu um að núna væri ég kominn upp á korktöflu í höfuðstöðvum lögreglunnar,“ segir hann.
Halldór mætti svo í þriðja íþróttahúsið á þriðja leikinn á skömmum tíma og í þetta skiptið var gríman uppi allan tímann. Hann veitti þó innblásinni ræðu vallarþularins athygli fyrir leik þess efnis að við værum öll almannavarnir.
„Það er eitthvað við það að heyra því lýst skilyrðis- og efasemdalaust yfir í kallkerfi á opinberum íþróttaleik að við séum öll einhvers konar öryggislögregla ríkisins sem lætur manni renna kalt vatn milli skinns og hörunds,“ segir Halldór sem fer í nokkuð löngu máli yfir þá stöðu sem við stöndum frammi fyrir og höfum staðið frammi fyrir undanfarna mánuði.
„Ég efast ekki um að hugsunin að baki þessum frasa hafi verið meinlaus og velviljuð; að það sé almenn kurteisi á tímum sem þessum að þvo sér og vera ekki að væflast með hendurnar uppi í sjálfum sér eða öðrum. En það sem ég óttast er að hann hafi alls konar aðrar og verri afleiðingar í för með sér, til dæmis stjórnlyndi, umburðarleysi og heilaga reiði í garð annarra,“ segir Halldór en pistil hans má lesa í heild sinni hér.
