Bragi kvaddi einn sinn besta vin um helgina: „Ég lagði á og tárin byrjuðu að flæða“

Ó­hætt er að segja að Bragi Páll Sigurðar­son, rit­höfundur, blaða­maður og sjó­maður, hafi komið mörgum til að fella tár um helgina. Bragi skrifaði ein­stak­lega fal­legan – en jafn­framt sorg­legan – pistil um hundinn sinn Varða sem kvaddi um helgina tólf ára gamall.

Bragi skrifar pistilinn á vef Stundarinnar og þar fer hann í löngu máli yfir líf þeirra fé­laga saman. Bragi var 24 ára og ein­stæður þegar Varði kom inn í líf hans.

„Þú varst síðastur eftir úr gotinu, lík­lega af því þú hafðir litla hvíta stjörnu á snoppunni, sem þykir „ræktunar­galli“ eða eitt­hvað á­líka frá­leitt, og þannig æxlaðist það að þú varðst hundurinn minn,“ segir Bragi sem segir að Varði, fallegur labrador-hundur, hafi verið orku­mikill með endemum.

„Fyrstu tvö árin var orkan botn­laus. Þú hljópst í kringum sófa­borðið. Stöðugt. Þrátt fyrir að búið væri að fara með þig út í tveggja klukku­stunda göngu­túr. Svo ég tók upp á því að fara með þig á Arnar­hól og henda þar fris­bí og spýtum klukku­tímum saman þar til ég var kominn með verk í hendurnar og mér fannst þú vera orðinn þreyttur og þá fór ég með þig heim, þar sem þú hélst á­fram að hlaupa eins og brjál­æðingur í kringum sófa­borðið.“

Bragi segir að þegar hann fór að ná sér í kærustur með hunda­of­næmi hafi hlutirnir æxlast þannig að Varði flutti á sitt loka­heimili, heimili móður hans og fóstra sem er dýra­læknir.

„Eftir þennan að­skilnað okkar hefur mér aldrei tekist að losna við helgar­pabba-sam­visku­bitið. Strákurinn minn búandi hjá öðrum en mér. Þetta stóð ekki til. En þú erfðir það aldrei við mig. Alltaf jafn sturlaður af gleði að sjá mig. Elsku kallinn minn.“

Bragi segir að síðustu 3-4 ár hafi hann fylgst með honum eldast. „Stigar urðu hindrun, að komast upp í bíla varð erfitt, lík­lega var heyrnin farin að sljóvgast. Alltaf dillaðist skottið.“

Það var svo fyrir viku, þegar Bragi var að koma af sjó, að móðir hans sagði honum að Varði væri orðinn slappur; hættur að borða og kastaði mikið upp.

„Þegar ég sat í morgun á nær­buxunum með fyrsta kaffi­sopann í maganum hringdi mamma. Hún gat ekki sagt það. Rétti fóstra símann. Hann sagði mér að ég þyrfti að koma. Upp­köstin væru orðin svo mikil hjá þér, og þú værir alveg hættur að snerta mat, þannig það eina rétta væri að gefa þér frið. Ég lagði á og tárin byrjuðu að flæða,“ segir Bragi sem fer síðan yfir loka­stundirnar sem hann átti með Varða.

Lesa má pistil Braga í heild sinni á vef Stundarinnar og er ó­hætt að mæla með að fólk lesi hann í heild sinni.