Björn með mikil­væga á­minningu: „Domin­os fer ekki neitt“

„Þetta er dramatískt, og ég biðst af­sökunar á því. En ég meina, við erum að tala um mat hérna,“ segir Björn Teits­son, fyrr­verandi blaða­maður og M.Sc.-nemi í borgar­fræðum, í að­sendri grein á vef Vísis.

Í grein sinni vill Björn minna á mikil­vægi þess að fólk haldi á­fram að versla við litlu staðina í því á­standi sem ríkir.

Björn bendir á að það sé lygi­legt hve veitinga­bransinn á Ís­landi hefur náð miklum hæðum á að­eins nokkrum árum og ára­tugum. „Frá körfu­kjúk­lingi á Naustinu til Michelin-stjörnu Dills,“ segir hann og bætir við að góð veitinga­húsa­ferð geeti breytt sálar­lífinu, hvort sem um er að ræða fala­fel-vefju á Mandí, 15 rétta ferða­lag á Dill eða kaffi­bolla og kleinu í Skeifunni.

Björn rifjar upp bíó­mynd sem er mörgum kvik­munda­unn­endum að góðu kunn, De­molition Man frá árinu 1993.

„Þá, eftir mikil á­föll, náttúru­ham­farir og borgara­stríð, hafði að­eins einn veitinga­staður lifað af. Það fór reyndar eftir því hvar þú horfðir á myndina, en sá staður var Taco Bell/Pizza Hut. Nú hef ég ekkert meira á móti þessum stöðum sem keðju­stöðum, en öðrum keðju­stöðum, en munum samt, þeir eru ein­mitt það, keðju­staðir. Alveg hreint ó­trú­leg at­burða­rás, eða hvað? Hingað erum við komin. Flestir, ef ekki allir veitinga­staðir sem eru ekki keðjur, eru í raun­veru­legri hættu,“ segir Björn sem vill minna fólk á að halda á­fram að stunda við­skipti við sína veitinga­staði, kaffi­hús eða bari eins mikið og mögu­legt er.

„Ykkar upp­á­halds­staði. Litlu staðina sem þurfa við­skipti og stuðning. Domin­os fer ekki neitt. Og verð­munurinn er mjög of­metinn, ef hann er ein­hver er hann yfir­leitt sára­lítill. Nær allir veitinga­staðir hafa brugðist við sam­komu­tak­mörkunum með auknu úr­vali í heim­sendingu eða með­göngu­mál­tíðum („take-away“),“ segir Björn sem endar greinina á þessum orðum:

„Að lokum: Ef við pössum okkur ekki gætu bestu réttir sem fram­reiddir hafa verið á landinu allt frá land­námi horfið eins og dögg fyrir sólu. Sú magnaða hefð sem Ís­land hefur byggt upp, sem er á heims­mæli­kvarða. Hvorki meira né minna. Þetta er dramatískt, og ég biðst af­sökunar á því. En ég meina, við erum að tala um mat hérna!“