Björn Ingi Hrafnsson, ritstjóri Viljans, lætur Tómas Guðbjartsson, skurðlækni á Landspítalanum, finna fyrir því í pistli sem hann birti á vef sínum í gærkvöldi.
Tómas hefur að undanförnu farið mikinn í umræðunni um vanda Landspítalans og bent á að aðeins tímaspursmál sé hvenær sjúklingur deyr vegna langs biðtíma eftir aðgerðum.
Í pistli sem Tómas skrifaði í fyrrakvöld beindi hann meðal annars orðum sínum að Áslaugu Örnu Sigurbjörnsdóttur og Þórdísi Kolbrúnu Reykfjörð Gylfadóttur, ráðherrum Sjálfstæðisflokksins. Gagnrýndi hann þær fyrir að kalla eftir því að allar Covid-takmarkanir yrðu afnumdar hér á landi. Sagði hann að ráðherrar þyrftu að tala með meiri skynsemi.
Í grein sinni segir Björn Ingi að ekki sé hægt að neita þeim staðreyndum að Landspítalinn er ekki í stakk búinn til að takast á við framlengdan faraldur né daglegt álag þó þjóðin sé fámenn.
„Þótt 20 mánuðir séu frá því faraldurinn hófst, er spítalinn enn átakanlega lítt búinn undir stór áföll og ótrúlega lítið virðist þurfa til að þar skapist neyðarástand. Þetta er auðvitað ekki boðlegt ástand, ekki síst þegar grípa þarf ítrekað til hertra samkomutakmarkana til þess að forða heilbrigðiskerfinu frá skipbroti. Þær aðgerðir eru gríðarlega kostnaðarsamar fyrir fyrirtæki og einstaklinga og samfélagið allt og gera að verkum, að nær engin plön er hægt að gera fram í tímann.“
Björn Ingi bendir á að Þórólfur Guðnason sóttvarnalæknir hafi verið berorður um þetta ástand lengi og staðfest að sóttvarnaaðgerðir gætu verið minna íþyngjandi ef ástandið á Landspítalanum væri ekki jafn alvarlegt og raun ber vitni. Þó væri það stjórnvalda að vega og meta heildarmyndina hverju sinni og taka endanlega ákvörðun.
„Í þessu ljósi valda skrif Tómasar Guðbjartssonar prófessors og yfirlæknis á skurðsviði Landspítalans vonbrigðum, en á fésbókinni í gærkvöldi reyndi hann að stökkva á hverfulan vinsældavagninn með því að tiltaka konur í Sjálfstæðisflokknum sérstaklega og gagnrýna þær fyrir baráttu fyrir einstaklingsfrelsi og að berja í falskar pólitískar bumbur. Með karlrembu og læknahroka sagði yfirlæknirinn efnislega að þessar ágætu konur ættu ekki að ræða mál sem þær hafi ekki vit á.“
Björn Ingi segir að margt í skrifum Tómasar standist ekki skoðun.
„Til dæmis að tveir ráðherrar hafi kallað með óábyrgum hætti eftir því að allar takmarkanir yrðu afnumdar, þær Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir dómsmálaráðherra og Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir iðnaðarráðherra. Staðreyndin er að miklu fleiri töluðu á þann veg, t.d. allir formenn ríkisstjórnarflokkanna auk heilbrigðisráðherrans Svandísar Svavarsdóttur, enda samþykkti ríkisstjórnin öll að afnema takmarkanir að tilteknum tíma liðnum. Kári Stefánsson forstjóri Íslenskrar erfðagreiningar var sama sinnis og vildi gera þetta strax, sama sögðu margir fleiri.“
Björn Ingi veltir fyrir sér af hverju Tómas tiltekur bara þessa tvo ráðherra.
„Er það kannski vegna þess að þær Áslaug Anna og Þórdís Kolbrún hafa leyft sér að benda á kjarna máls, sem er að heilbrigðisráðuneytið og Landspítalinn hafa ekki staðið sig nægilega vel í því að búa sig undir að faraldurinn geti dregist á langinn? Og er ekki bara margt til í þeirri gagnrýni, þegar nánar er að gáð? Hvar eru hágæslurýmin sem áttu að vera komin og búið er að fjármagna? Af hverju er enn rætt um fráflæðisvanda þegar löngu er komið fjármagn til þess að létta á þeim þætti og fjöldi aðila búinn mánuðum saman að bjóðast til að létta á í þeim efnum með tímabundnum hjúkrunarrýmum? Af hverju er Landspítalinn sífellt að seilast eftir verkefnum sem sinnt er annars staðar í heilbrigðiskerfinu af einkaaðilum eða félagasamtökum, þegar hann hefur svo augljóslega meira en nóg með þau verkefni sem fyrir eru? Eru menn búnir að gleyma því hve illa Landspítalinn tók fyrst í aðstoð Íslenskrar erfðagreiningar þegar faraldurinn kom upp?“
Grein Björns Inga má lesa í heild sinni hér.
