Björn Ingi edrú í eitt ár: „Það gengur ein­hvern veginn allt betur núna“

Björn Ingi Hrafns­son, fjöl­miðla­maður og rit­stjóri Viljans, fagnaði því í gær að þá var liðið eitt ár frá því að hann viður­kenndi van­mátt sinn og hætti að drekka á­fengi. Við það til­efni skrifaði Björn Ingi á­hrifa­mikinn pistil þar sem hann sagði meðal annars frá þeirri á­kvörðun að hætta að drekka og þeim breytingum sem hafa orðið á lífi hans.

„Eitt ár edrú hefur verið undr­askjótt að líða, alls ekki alltaf auð­velt og sannar­lega at­hyglis­verðir tímar, en sem betur fer hefur aldrei þó hvarflað að mér að það væri betri lausn að leita á náðir Bakkusar konungs á ný, fremur en leysa málin með hausinn í lagi og horfa framan í heiminn eins og hann er.“

Það var fyrir há­degi um­ræddan dag fyrir ári síðan að Björn Ingi hringdi í Þórarin Tyrfings­son, fyrr­verandi yfir­lækni á Vogi, og bar upp erindi sitt. „Sagðist þurfa hjálp. Hann tók mér vel og kvaðst ekki ó­vanur slíkum sím­tölum. Ég hafði nokkrum sinnum áður rætt við Þórarinn þegar hjálpa þurfti nánum vini eða ættingja í vanda, en nú til­kynnti ég honum heldur ris­lítill að vanda­málið væri ég sjálfur. Það voru orð að sönnu.“

Ekki löngu síðar sat hann fyrir framan Þórarin á Vogi og svaraði spurningum hans.

„Þetta var erfitt en hug­hreystandi sam­tal. Niður­staðan bráða­birgða­mats hans var að ég þyrfti ekki á afeitrun að halda á Vogi, heldur ætti ég fyrst að kanna hvort fundir og hópa­með­ferð í fé­lags­heimilinu Vin í Efsta­leiti gæti hjálpað mér. Þangað fór ég dag­lega í fjórar vikur, tvær klukku­stundir í senn og sótti fyrir­lestra og hópa­starf.“

Björn Ingi segir að þetta hafi verið góður og lær­dóms­ríkur tími sem hann er þakk­látur fyrir.

„Starfs­fólk SÁÁ sýndi mikla fag­mennsku og þarna kynntist ég góðu fólki á öllum aldri í sömu erinda­gjörðum. Margir annað hvort ný­komnir úr með­ferð á Vogi eða Vík, eða á leið í hana, en ein­hverjir á sömu leið og ég.“

Í færslunni segir Björn Ingi að honum hafi verið kennt mikil­vægi þess að taka einn dag í einu og það hafi hann gert, með Guðs hjálp og hjálp góðra manna og kvenna. Það hafi verið ó­metan­leg reynsla að taka þátt í því starfi.

„Sá sem viður­kennir van­mátt sinn og leitar sér hjálpar hefur þurft að horfast í augu við sjálfan sig. Það er ekki alltaf auð­velt. Við erum öll breysk og vildum hafa gert margt á annan veg. Ég er þar engin undan­tekning. Það er mikill skóli að þurfa að horfast í augu við eigin bresti og reyna að bæta ráð sitt.“

Björn Ingi segir að í því sé ein­mitt mikið frelsi fólgið og lausnin til lang­frama sé ekki að deyfa sárs­aukann með því að vera undir á­hrifum. „Slíkt frestar bara vandanum, skemmir fyrir manni sjálfum og öllu því sem er manni kærast og endar svo nær undan­tekningar­laust með ein­hverjum ó­sköpum.“

Björn endar færsluna á þessum orðum:

„Ég er þakk­látur Guði fyrir að hafa séð ljósið og hætt þessu rugli. Það gengur ein­hvern veginn allt betur núna. Maður er eins og nýr maður. Auð­vitað er ég langt í frá galla­laus, en ég reyni að verða betri maður á hverjum degi og læra af mis­tökum mínum. Það ætla ég að gera á­fram, af auð­mýkt og þakk­læti. Einn dag í einu…“