„Við skilgreinum íslenskt samfélag sem velferðarþjóðfélag, en er það rétt skilgreining?“ Þetta er spurning sem Bjarni Bergmann atvinnubílstjóri skrifar í Morgunblaðið í dag.
„Vinnumálastofnun hefur borið hitann og þungann af umsóknum þeirra sem smituðust og var skipað í einangrun og þeirra sem misstu atvinnu að hluta eða öllu leyti vegna afleiðinga COVID-19. Margir hafa enn ekkert fengið eftir þriggja mánaða bið. Sem dæmi má nefna einn sjúkling, bílstjóra, fjölskyldumann, tveggja barna föður, sem í örvæntingu reynir að koma sögu sinni á framfæri með von um lausn sinna mála,“ segir Bjarni í grein sinni.
Sjúklingurinn sem Bjarni nefnir veiktist þann 13. mars síðastliðinn og greindist með COVID-19 þann 18. mars. Hann losnaði úr einangrun þann 30. mars en fór aftur í greiningu þann 8. apríl. Þá greindist hann með erfðaefni veirunnar og gert að halda sig frá eldri borgurum og fólki með undirliggjandi sjúkdóma í 14 daga.
„Hann fór aftur í greiningu 22. apríl og greindist enn með erfðaefni. Sem fyrr var honum gert að halda sig frá eldra fólki og þeim sem hafa undirliggjandi sjúkdóma. Frá því hann veiktist og fram til þessa dags hefur hann ekki fengið krónu í bætur. Hann seldi atvinnubílinn sinn til að eiga fyrir útgjöldum,“ segir hann.
Hann segir að svörin sem fengust frá Vinnumálastofnun hafi verið á þá leið að fyrst hann er sjúklingur eigi hann að fá bætur frá Tryggingastofnun. „Þar var honum vísað aftur á Vinnumálastofnun sem sagði honum að leita til félagsþjónustu sveitarfélagsins. Þar sem maki hans þénar yfir 330.000 á mánuði reyndist hann ekki eiga rétt á félagslegri aðstoð. Aftur talaði hann við Vinnumálastofnun og var þá bent á að leita til stéttarfélags, en eins og margir einyrkjar er hann í félagi sem er aðeins hagsmunafélag en greiðir ekki bætur vegna veikinda.“
Úr varð að hann skráði sig atvinnulausan í byrjun apríl og átti umsókn hans að fara fyrir fund innan 6-8 vikna. „Nú á hann að fara aftur í greiningu. Hvað myndir þú gera í hans sporum? Er Vinnumálastofnun að stuðla að því að senda veikt fólk með smitsjúkdóm út á vinnumarkaðinn? Hann fékk svo það svar í vikunni að hann ætti 25% bótarétt frá Vinnumálastofnun sem virðist hafa úrskurðarvald um bótarétt og beita því nokkuð frjálslega. Enginn rökstuðningur var veittur fyrir þessari ákvörðun eða upplýsingar um á hverju hún byggist,“ segir Bjarni.
Hann endar grein sína á að benda á að æðstu lög lands séu stjórnarskrá sem öllum ber að virða.
„Þar segir í 76. gr. að tryggja skuli öllum, sem þess þurfa, rétt til aðstoðar vegna sjúkleika, örorku, elli, atvinnuleysis, örbirgðar og sambærilegra atvika. Vinnumálastofnun verður að hafa þessa grundvallarreglu í hávegum og sjá til þess að enginn fari á mis við þá aðstoð sem almennt býðst þeim sem á þurfa að halda.“