Bjarni hissa á Hall­dóru: „Hvar hefurðu verið?“

„Ég spyr hátt­virtan þing­mann bara: Hvar hefurðu verið? Átta menn sig ekki á því hvað er að gerast á Ís­landi?“

Þetta sagði Bjarni Bene­dikts­son fjár­mála­ráð­herra í ó­undir­búnum fyrir­spurna­tíma á Al­þingi í morgun. Bjarni beindi þarna orðum sínum að Hall­dóru Mogen­sen, þing­manni Pírata, sem spurði Bjarna út í um­mæli hans í kvöld­fréttum RÚV á þriðju­dag. Þegar hann var spurður um kjara­deilu Eflingar og Sam­bands ís­lenskra sveitar­fé­laga sagði hann að­spurður að for­sendur lífs­kjara­samninganna stæðu tæpt.

Allt í einu ekkert svigrúm?

„Honum fannst aug­ljóst að það væri ekki mikið svig­rúm til að mæta þeim kröfum sem nú væru uppi í kjara­deilum. Þessi orð lætur hæstv. fjár­mála­ráð­herra falla á sama tíma og hér á þingi af­greiðum við hvern að­gerða­pakkann á fætur öðrum til bjargar efna­hags­lífinu, til bjargar fyrir­tækjum og at­vinnu­rek­endum. Það virðist vera gríðar­legt svig­rúm til að koma til móts við kröfur stærstu fyrir­tækja í landinu að greiða hluta­bætur og upp­sagnar­frest fyrir starfs­fólki svo að fyrir­tækin þurfi ekki að bera kostnaðinn af því, en þegar kemur að svig­rúmi til að greiða fólki sem sinnir ó­missandi grunn­þjónustu í landinu sann­gjörn laun, þá er svig­rúmið allt í einu ekki neitt. Hvernig stendur á því, for­seti?“

Hall­dóra spurði Bjarna hvort hann væri að hóta þessum stéttum að ef þær falla ekki frá kröfum sínum muni hann segja upp lífs­kjara­samningunum.

Ekki að fylgjast með

Bjarni var vægast sagt hissa á fyrir­spurninni.

„Við erum að tapa á þessu ári, um­fram það sem við héldum að yrði halli ársins, 250 milljörðum eða á­líka, tvö­faldri fjár­hæð sem við ætluðum til ársins 2033 að setja í höfuð­borgar­pakka. Þar þótti mönnum nóg að gert. Hvar hafa menn verið sem koma hingað upp og spyrja: Hvaða breyttu for­sendur er ráð­herrann að tala um?

Bjarni sagðist ekki vita hvað hann gæti gert fólki til hjálpar sem skilur ekki hvað hefur breyst. Ríkið gæti ekki sagt lífs­kjara­samningunum upp.

„Það sem ég sagði um lífs­kjara­samningana, sem hátt­virtur þing­maður heldur að ríkis­stjórnin hafi skrifað undir og sé aðili að en er ekki, er að lífs­kjara­samningarnir voru gerðir með stuðningi stjórn­valda milli aðila vinnu­markaðarins. Það er ekki á verk­sviði stjórn­valda að segja þeim upp eins og hátt­virtur þing­maður spurði mig um. Þessir samningar voru gerðir á þeim for­sendum sem menn höfðu þá um fram­vindu efna­hags­mála. Það sem ég hef sagt um þetta mál er að við höfum, þrátt fyrir að þær for­sendur hafi breyst í grund­vallar­at­riðum fram á þennan dag, enn verið að gera samninga sem taka mið af þessu. Samningar sem ekki hafa tekist hafa haft það merki á sér, sem sagt við­ræðurnar um þá samninga, að þar er farið fram á meira en lífs­kjara­samningarnir rúmuðu. Það er ó­raun­hæft. Þeir sem ekki sjá það eru ekki að fylgjast með. Þeir sem ekki sjá að ekki er svig­rúm til að ganga lengra en lífs­kjara­samningarnir í nýjum kjara­samningum eru ein­fald­lega ekki raun­veru­leika­tengdir. Við erum í varnar­bar­áttu, við erum að reyna að verja það sem var gert í lífs­kjara­samningunum og það stendur tæpt. Það stendur þegar 50.000 manns eru komin á at­vinnu­leysis­skrá í milli­tíðinni.“