Bjarni Harðar kemur talíbönum til varnar

Bjarni Harðarson, bóksali, rithöfundur og fyrrverandi þingmaður, kemur talíbönum til varnar í athyglisverðri grein í Fréttablaðinu í dag.

Í grein sinni bendir Bjarni á að hvarvetna á Vesturlöndum sé nú rætt um talíbana á einn veg: Að þar séu á ferðinni miskunnarlaus og siðlaus illmenni. Þá harmi álitsgjafar frá hægri og vinstri að vestrænu hernámsliði hafi ekki tekist nógu hratt sitt menningar- og menntunarstarf í Afganistan og Bandaríkjamenn hafi of snemma misst móðinn.

„Stað­reyndin er að Banda­ríkja­menn og þeirra stuðnings­þjóðir eiga (Ís­lendingar þar með taldir) skuld­laust heiðurinn af hinni sorg­legu valda­töku Tali­bana í Afgan­istan enda fyrstir til að hlaða undir öfga­sveitir þessar í við­leitni til að hefta völd Sovét­manna á svæðinu. Nú sem fyrr hefur það sýnt sig að með þessari stoltu ætt­bálka­þjóð virkar inn­ræting í vestur til þess eins að menn horfa í austur. Sé þeim aftur á móti skipað að horfa í austur þá munu þeir fyrir víst þrá­stara í vestur,“ segir Bjarni í grein sinni.

Hann viðurkennir fúslega að hafa ekki gerst nógu víðförull til að hafa komið til Afganistans en segist þó kunnugur í nágrenninu. Þannig geti hann ekki annað en hrifist af Phastúnum þeim sem hann kynntist uppi við Af­gönsku landa­mærin í Pakistan og líka í borginni Rawalapindi þar skammt frá.

„Af mánaðar­dvöl á þeim slóðum og síðar gisti­vin­áttu meðal sona og dætra spá­mannsins víðsvegar um Asíu og Afríku hefur ég komist örfá hænu­fet í átt að skilningi á þanka­gangi þessa fólks og fundið hve gagn­stæður hann er okkar hugsun, um margt.“

Bjarni segir það að sönnu rétt að þessir menn séu ekki tals­menn frjáls­ræðis meðal kvenna og raunar ekki frjáls­ræði nokkurs manns ef út í það er farið.

„Allt í fari þessa fólks lýtur ströngum aga feðra­veldisins og verkar í heild heldur ó­hugnan­lega. En að fólk þetta séu sið­lausir villi­menn eða ill­menni er ekki bara rangt heldur og einnig vitnis­burður um djúp­stæðan ras­isma, mann­hatur og hroka,“ segir hann.

Bjarni segir erfitt fyrir þá sem hafa tamið sér þá hugsun að hver maður, karlar sem konur, eigi rétt á sjálf­ræði að skilja hið forn­lega og aftur­halds­sama lífs­við­horf þessa fólks.

„Enn fjar­stæðu­kenndara að við getum fellt okkur við það og sagt með sjálfum okkur, já, þetta er bara harla gott. En nú er það hvergi skrifað í skýin að allir menn á jörðinni eigi að lifa eftir þeim reglum sem ég eða þá Jón stór­bítur í Ameríku telja réttar.“

Hann segir það eitt út af fyrir sig að senda nokkur þúsund manna morð­sveitir inn í land sem Afgan­istan undir því yfir­skini að leita þurfi uppi of­beldis­­menn sem sprengja skýja­kljúfa. Slíkt hefði getað jafnað sig.

„Hitt er til lengri tíma miklu verra að her­för þessari var smám saman snúið upp í inn­rætingar­her­ferð þar sem Af­gönum skyldi kennt að vera eins og fólk tíðast er í okkar heims­hluta. Aldrei virtist hvarfla að inn­rásar­þjóðum þessum að þær gætu lært nokkuð af hinum fornu fjalla­þjóðum sem þó kunna betur öðrum að lifa spart og um margt með litlu kol­efnis­spori,“ segir Bjarni sem endar grein sína á þessum orðum:

„Slíkir gestir sem sitja slímusetu í sjálfs­á­nægju sinni og koma sér upp ger­spilltri lepp­stjórn eiga sér engar máls­bætur. Að heyra sömu menn fimbul­famba nú um það hversu al­vondir þeir menn eru sem komnir eru til valda í Afgan­istan er ekki en nema brjóst­um­kennan­legt blaður. Ennþá vitum við lítið um stjórnar­hætti nýrra her­konunga austur í Kabúl og það er sem betur fer sjaldnast nokkuð að marka þá menn sem þykjast sjá í gegnum hlið tímans.“