„Það veitir mér gleði og ánægju að ganga eftir þessum skógarstígum og njóta fegurðar Heiðmarkar og yndisleika þessa svæðis. En það er einn galli á gjöf Njarðar,“ segir Bjarni Þór Bjarnason, sóknarprestur og áhugamaður um útivist, í aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag.
Í grein sinni vandar hann hjólreiðamönnum sem leggja leið sína í Heiðmörk ekki beint kveðjurnar. Bjarni gengur reglulega um svæðið enda margir göngustígar – mislangir – sem gott er að ganga eftir. Svo virðist sem stígarnir njóti líka vinsælda hjá hjólreiðamönum.
„Ég þarf alltaf að hafa varann á mér vegna hjólreiðamanna. Stundum koma þeir aftan að manni og hafa í fæstum tilfellum bjöllu á hjólum sínum til að gera mér viðvart. Síðan koma þeir margir á móti manni á fleygiferð. Oft á tíðum eru hjólamenn að ná upp púlsi með því að hjóla af öllum lífs- og sálarkröftum eftir þessum mjóu skógarstígum. Aldrei hefur nokkur einasti hjólreiðamaður stöðvað hjólið sitt til þess að gefa mér færi á að ganga fram hjá honum. Ég þarf alltaf að fara út af skógarstígnum og út í móa og hleypa viðkomandi hjólamanni fram hjá sem er yfirleitt á töluverðum hraða.“
Bjarni bendir á að samkvæmt nýjum umferðarlögum séu reiðhjól skilgreind sem ökutæki. Vísar hann í 43. grein þessara laga þar sem segir:
„Hjólreiðamaður á gangstétt, göngustíg eða göngugötu skal víkja fyrir gangandi vegfarendum. Hann skal gæta ýtrustu varkárni og ekki hjóla hraðar en svo að hann geti vikið úr vegi fyrir gangandi vegfarendum sem eiga leið um. Hann skal gefa hljóðmerki þegar hann nálgast gangandi vegfarendur ef ætla má að þeir verði hans ekki varir.“
Bjarni segir að um helgar sé mikil umferð á skógarstígunum, ekki bara gangandi fólks heldur einnig þeirra sem hlaupa og hjóla.
„Sumir skokkararnir eru með tónlist í eyrunum og heyra því ekki þegar hjól koma aftan að þeim. Í skóginum eru margar blindbeygjur. Það er ekki spurning um hvort það verði slys einn daginn heldur hvenær. Skógarstígarnir sem um ræðir eru báðum megin við Heiðarveg sem nær frá vegamótunum við Elliðavatnsbæinn og suður að Strípsvegi. Leyfilegt er að hjóla á skógarstígunum sem eru austan við Heiðarveginn. Aftur á móti er bannað að hjóla á stígunum sem eru vestan við hann. Það er mín reynsla að hjólreiðamenn viti það ekki einhverra hluta vegna. Þeir hjóla á öllum þessum stígum.“
Bjarni er þeirrar skoðunar að það gangi ekki að leyfa hjólreiðar á þesum skógarstígum sem oft og einatt eru mjög mjóir.
„Þeir voru upphaflega lagðir fyrir gangandi og hlaupandi fólk. Ég get vel skilið að hjólreiðamenn sækist eftir að hjóla í þessu fagra umhverfi. Stígarnir bera ekki þessar hjólreiðar. Víða eru þeir illa farnir eftir hjólin og verða eitt forarsvað þegar rignir. Gangandi og hlaupandi fólk á að geta notið þessara skógarstíga án þess að vera sífellt hrætt um að lenda í slysi vegna hjólreiðamanna.“
