Birna: Þrír karlar í strætó­­skýli er „fögur kona sem sýnir full­mikið“ gengur fram hjá – Við­­brögð yngri drengjanna vöktu mikla at­hygli

„Þrír karl­menn standa saman við bið­skýli. Tveir þeirra eru í yngri kantinum, rétt yfir tví­tugt. Einn þeirra er kominn á fimm­tugs­aldur,“ svona hefst pistill Birnu Guð­nýjar Björns­dóttur á Vísir.is í dag.

„Allir hafa þeir símann við hönd. Fram hjá labbar fögur ung kona í klæði­legum klæðnaði sem sýnir kannski full­mikið fyrir suma. Allir karl­mennirnir líta upp til að berja augum hina fal­legu sýn, en innan nokkurra sekúnda eru þeir tví­tugu komnir aftur í símann. En hinn eldri gjóar enn augum og leyfir sér að njóta,“ heldur Birna á­fram.

Dópa­mín þörfin varð yfir­sterkari hjá ungu mönnunum en að nýta þessa stund til aukningar á testó­sterón flæði líkamans, segir Birna.

„Getur það verið að dópa­mínið sé að taka svona mikið fram úr í vin­sældum? Hvernig ætli það sé með hin hamingju­hormónin? Nennum við ekki að teygja okkur eftir endorfínum í formi líkams­ræktar og kyn­lífs, nennum við ekki að seyða að okkur seró­tónín í gegnum hlátur og fé­lags­skap og óskum við ekki lengur eftir oxýtó­sín með knúsum, kossum og kannski smá kyn­lífi?“

„Ég ætti kannski ekki að hafa of miklar á­hyggjur af þessari nýju kyn­slóð af ungu fólki. Testó­sterónið hlýtur að yfir­taka stöðu mála á réttum augna­blikum og gleðja hjarta okkar eldri kyn­slóða með litlum barnstásum. Og ef við förum eitt­hvað að ör­vænta þá getum við alltaf tekið upp kústana, lokað augunum og rekið strákana út á svalir, ber­rassaða, í 10 mínútur á hverjum degi í tvær vikur. Sólar­geislar á pung eiga víst að gera það svo gott fyrir neðra svæðið að testó­sterón­fram­leiðslan eykst um 200%.“

Birna spyr hvort við þurfum ekki bara að leyfa unga fólkinu að rekast á vegg?

„Kemur ekki alltaf sá tíma­punktur að fólk fær bara nóg, sér að það er að fórna öðru góðu og fylgir eftir þeirri þörf að breyta til? Unga fólkið er líka ef­laust eftir að taka hlutina á allt annað stig í upp­á­tækja­semi, en er það ekki smá okkar sem eru eldri að ryðja brautina? Eru það ekki við sem höfum upp­lifað heim án tækja og tóla? Er það því ekki okkar að finna leiðir til aukinna sam­skipta í heimi gervi­greindar og síma á­netjunar og hafa frum­kvæði í að ganga á vit ævin­týra í til­huga­lífinu?“

„Og hvað getum við gert, hvað stendur okkur til boða? Tinder og Smitten, allt með sama fólkinu. Til­búið að njóta smá skyndi­bita án mikillar á­reynslu og við­búið því jafn­óðum að hlaupa hrað­spólandi í burtu.“

„Kannski er málið bara að drífa sig á djammið? En æ ég er orðin svo gömul og djammið er bara flókið. Skemmtana­lífið er ekki bara á þremur stöðum núna eins og í gamla­daga svo það er erfitt að hitta á rétta mark­hópinn, ég vil fá tón­list sem er skemmti­leg og ég get dansað við og hælarnir meiða strákar. Tærnar kremjast saman, fara ekki í sundur fyrr en að tveim dögum liðnum og ég enda með eymsli og blöðrur á fótunum. Og ég myndi leggja þetta allt á mig ef ég teldi ein­hverjar líkur á að hitta á réttu mann­eskjuna en ég er eigin­lega full­viss að sú manneskja sitji frekar ró­leg heima hjá sér í hug­leiðslu eða horfandi á heimildar­þætti um skringi­lega til­vist pýramída sem lík­legast eru að­eins eldri en mann­kyns­sagan segir fyrir um.“

„Og hér kemur eitt sem ég skil ekki. Leitin að rétta makanum er ekkert svo auð­veld fyrir fólk í mínum aldurs­flokki. Af hverju stendur ekki til boða að komast í alls konar úti­vist, nám­skeið og skemmtanir sem ætluð eru sér­stak­lega ein­stak­lingum í maka­leit? Hefur það kannski farið fram hjá mér? Mér finnst svo skrítið að ég hafi ekki heyrt neitt um slíkt, því tæki­færin eru svo mörg.“

„Ég held það bara, að ein­staklingar yfir 35 ára sem eru í maka­leit sé markaðs­hópur sem hefur verið smá hunsaður. Þeir eiga kannski ekki eins mikinn pening og þeir sem eru í sam­búð, en þetta er samt fólk sem á kannski eitt­hvað til af­lögu fyrir sjálfan sig, eftir tugi ára vinnu á vinnu­markaðinum. Þetta er þjóð­fé­lags­hópur sem væri kannski til í að gera eitt­hvað, en vantar kannski smá púst til komast aftur út á markaðinn. Það er eins og það vanti þessi tæki­færi fyrir þennan hóp til að skapa töfra.

Hægt væri samt að bjóða upp á alls konar nám­skeið til að ná til hópsins og skapa þar með vinnu fyrir fólk sem sjá tæki­færin. Þar sem nám­skeiðin yrðu sér­sniðin að ein­stak­lingum í leit að sam­bandi þá er strax búið að stíga fyrstu skrefin í því að breyta feimni í hvatningu til náinna kynna. Hvað finnst ykkur? Er það ekki miklu eðli­legra að hitta og kynnast fólki þegar maður er að gera eitt­hvað skemmti­legt, frekar en að stara á and­lit í símanum sem engan veginn er hægt að tengja saman við per­sónu­leika og sjarma?“

Hægt er að lesa pistill Birnu í heild sinni hér.