„Þegar á reynir eru það slík samtök sem gera fólki í minni stöðu lífið bærilegt,“ segir Birna G. Konráðsdóttir, þjónustuþegi í Ljósinu, í aðsendri grein í Fréttablaðinu í dag.
Í grein sinni færir hún Ljósinu, endurhæfingu fyrir þá sem greinst hafa með krabbamein, innilegar þakkir en Birna greindist með krabbamein fyrir ári síðan.
„Það er svo margt að minnast á,“ segir í gömlum slagara og á vel við nú þegar í huganum er farið yfir vegferð sem hófst fyrir allnokkru, eða í september á síðasta ári. Því ferðalagi er alls ekki lokið, en virðist þó loks vera á leið út úr veðravíti, vonandi yfir í einhverja blíðu,“ segir Birna í grein sinni og bætir við:
„Í hugann koma alls konar myndir er tengjast nýrri stöðu, lífinu eins og það var og er í dag. Lífi sem aldrei verður samt, en skoðast nú í nýju ljósi. Barnabarnið kemur hlaupandi til ömmu, þau hafa verið að búa til sápukúlur. Blásið kröftuglega og hlegið dátt er kúlurnar svífa um. Í gleði sinni tekur amma lagið, syngur með kútnum sínum gamla barnagælu um buxur, vesti, brók og skó. Hún fyllir lungun lofti, andar inn um nefið og út um munninn. Finnur ilminn af jurtum garðsins, tekur stubbinn í fangið og borar nebbanum í hálsakotið hans,“ segir Birna og bætir við að fátt jafnist á við lykt af barni.
Hún segir að í dagsins önn taki fæstir eftir þeim litlu gjörðum sem felast í að blása bara á kerti, lykta af blómi, hlæja dátt eða raula gamalt lag.
„Þessar athafnir hafa verið eðlilegur partur af hversdagslegu lífi flestra. En fyrir þann sem ekki getur það lengur, horfið málið öðruvísi við og hann þarf tíma til að átta sig á hinum nýja veruleika. Það sem áður var svo fyrirhafnarlaust er allt í einu ekki hægt eða afar torvelt. Fyrir mig er þetta heimur sem ég hef kvatt. Aldrei mun ég blása aftur á kerti eða gera sápukúlur. Því síður að ég geti tekið gítarinn minn og sungið við eigið undirspil heima eða í góðra vina hópi og hlegið dátt að einhverri vitleysu í sjónvarpi. Þetta er minn veruleiki nú, lífið mitt í nýju ljósi. Í sjálfu sér er það sjokk að reyna þessa breytingu á eigin skinni. Fatta að áður sjálfsagðar athafnir eins og að anda með nefinu, eru ekki lengur í boði og verða aldrei.“
Birna segir að rödd hennar hafi orðið krabbameini að bráð og raddbönd og barka hafi þurft að fjarlægja í skurðaðgerð.
„Í dag anda ég í gegnum gat á hálsinum og tala með ventli sem festur er á vélindavegginn með því að ýta á tappa sem er framan á hálsinum. Hlátur minn heyrist ekki. Hversdagslegar athafnir og jafnvel lífsnauðsynlegar hafa allt í einu gjörbreyst. Starfsfólk Ljóssins reyndist ljósið í mínu lífi þegar myrkrið var mest. Fyrir það fæst seint þakkað. Þegar á reynir eru það slík samtök sem gera fólki í minni stöðu lífið bærilegt. Innilega þakkir.“
