Birgitta Spur, ekkja Sigurjóns Ólafssonar, segist sjá eftir að hafa gefið Listasafn Sigurjóns til íslenska ríkisins. Fréttablaðið fjallar um málið í dag og ræðir meðal annars við Birgittu.
Birgitta stofnaði einkasafnið LSÓ 1984 með aðsetur í vinnustofu hans og heimili þeirra hjóna á Laugarnesi. Húsnæðið var endurgert, safnið opnað almenningi haustið 1988 og gert að sjálfseignarstofnun 1989. Síðan þá hefur safnið verið rekið meðal annars með styrkjum en eftir hrunið 2008 varð niðurskurður á fjárframlögum ríkis og borgar. Svo fór að sjálfseignarstofnunin var lögð niður og veitti þáverandi menntamálaráðherra, Katrín Jakobsdóttir, í júní 2012 viðtöku skuldlausri eign sem var safn í fullum blóma.
„Með gjafabréfinu fylgdi samkomulag milli Listasafns Íslands og stjórnar sjálfseignarstofnunarinnar þar sem kveðið var á um að safnið yrði rekið „í anda þeirrar starfsemi sem þar hefur verið rekin“ með rannsóknarvinnu, tónleikahaldi og fjölbreyttri menningarstarfsemi,“ segir Birgitta. Ekki hafi verið staðið við það og er Birgitta ósátt við það.
„Ef íslenska ríkið hefur ekki bolmagn til að hlúa sómasamlega að arfleifð Sigurjóns og hugverki mínu er það siðferðileg skylda ríkisins að skila gjöfinni, mínum eigum og heimili,“ segir hún.
Í frétt Fréttablaðsins er bent á að á árunum 2012–2015 hafi verið ríflegar fjárveitingar til LSÓ af fjárlögum Alþingis, en þær hafi ekki komið Listasafni Sigurjóns til góða. Samkvæmt skýrslu ríkisendurskoðunar í mars 2016 fóru 71%, eða 104 milljónir, sem voru eyrnamerktar LSÓ, til rekstrar Listasafns Íslands. Birgitta hefur fengið lögfræðinga í málið með sér og er allt annað en sátt við ríkið.
„Hefði ég vitað um þessa afstöðu ráðuneytisins 2012, hefði ég aldrei gefið hugverk mitt, Listasafn Sigurjóns Ólafssonar til íslenska ríkisins,“ segir Birgitta.
