„Þessa dagana rignir yfir samfélagsmiðlana myndir stoltra foreldra af börnum þeirra haldandi á vitnisburði um það hvers virði barn þeirra er. Er þetta C barn, B barn eða kannski afburða A barn? Það er náttúrulega geggjaðast af öllu. Að hafa búið til svona afburða greint og frábært barn. Yfir meðaltali barn. Betra barn en flest önnur. Til hamingju með árangurinn.“
Svona hefst pistill eftir Birgi Örn Guðjónsson, Bigga löggu, sem hann birti í gærkvöldi. Óhætt er að segja að pistillinn hafi vakið mikla athygli enda skrifar Birgir þar um mál sem stendur mörgum Íslendingum nærri. Eins og notendur Facebook hafa tekið eftir síðustu daga hafa skólaslit verið í skólum enda margir stoltir foreldrar birt myndir af börnum sínum.
Birgir Örn gagnrýnir það ekki heldur gagnrýnir hann það viðhorf sem stundum birtist að verið sé að veita „bestu börnunum“ verðlaun eða viðurkenningar.
Þeir sem vinna ekki hljóta að tapa
„Þau börn koma meira að segja stundum í blöðunum. „Útskrifaðist með hæstu einkunn frá upphafi“. Hversu truflað er að vera þannig? Allir vegir færir, samkvæmt skólanum. Gallinn við svona keppni í gáfum er allir hinir sem vinna ekki. Þeir hljóta nefnilega að tapa. Allir krakkarnir sem standast ekki væntingar skólakerfisins og foreldranna.“
Birgir Örn segir að þetta séu drulluflottir krakkar með allskonar mismunandi styrkleika. Þessir styrkleikar falli kannski ekki innan akademíska kerfisins. „Þau fá samt ekki nein verðlaun eða blaðaljósmyndir vegna þess að þau sköruðu ekki framúr í að passa best af öllum inn í skapalón skólakerfisins.“
Skiptir engu máli!
Birgir Örn bendir á að flest séum við meðaljón. „Eðlilega. Ef við værum það ekki þá væri meðaljón ekki til. Fyrir elju, heppni, djörfung, stöðu eða gen ná samt einhver okkar að skara framúr í einhverju. Miðað við lengd og staðla skólakerfisins væri vissulega þægilegt ef styrkleikarnir myndu snúast um tölur eða stafi í bókum, en við erum bara ekki öll á þeim stað. Því miður……. og sem betur fer.“
Birgir Örn sendir mikilvæg skilaboð til foreldra sem eiga börn sem ekki fengu verðlaun fyrir sinn námsárangur. „Þó svo að börnin ykkar fái ekki verðlaun fyrir að skara framúr í öllum þessum skóla útskriftum þá verðið þið að hafa eitt hugfast. Það skiptir ekki nokkru einasta máli! Flestir munu nefnilega skara framúr í einhverju allt öðru. Það sem skiptir máli er að einkunnablöðin og vitnisburðirnir skemmi ekki of mikið álit eigandans á honum sjálfum. Þetta blað skilgreinir á engan hátt nafn þess sem á því stendur. Það segir bara hvernig hann passaði inn í kerfið sem er að útskrifa hann.“
Kerfið hafði rangt fyrir sér
Birgir Örn hefur sjálfur sagt frá sinni skólagöngu og segist hann hafa verið eins mikið meðaljón og hugsast getur.
„Jafnvel undir þeim staðli í sumu. Einstaka sinnum tókst mér kannski að skara framúr og þá fann ég hvernig egó bústið streymdi um æðarnar. Sorglegt en satt. Oftast tókst skólanum samt vel að sannfæra mig um að ég væri ekki neitt rosa klár. Það var ekki fyrr en löngu seinna sem ég áttaði mig á því að kerfið hafði bara rangt fyrir sér. Þegar ég fór í háskólanám mörgum árum seinna var ég búinn að átta mig betur á mínu styrkleikum og að ég væri bara drullu klár…….. í sumu. Ég miðaði eðlilega mitt nám við það. Var fullur sjálfstrausts, lærði helling og ein afleiðing þess voru flottar einkunnir.
Birgir Örn endar pistilinn á þessum orðum:
„Ef þú mættir velja af hvort barnið þitt, eða bara þú, fengir gott sjálfstraust eða góðar einkunnir þá held ég að ég viti hvað þú myndir velja. Við vitum að minni hluti nemenda mun skara framúr og því skulum við einbeita okkur að því sem við getum alltaf haft áhrif á. Hjálpum þeim að byggja upp geggjað sjálfstraust svo þau geti fundið hvar ÞEIRRA styrkleikar liggja. Með því geta þau svo byggt samskiptahæfileika sína, leyst úr vandamálum, haft þor til að sýna frumkvæði eða jafnvel djörfung til að skapa. Það er dýrmætara veganesti en öll útskriftarverðlaun í geiminum.“
