Bene­dikt: Aumingja Brynjar – „Hefði þetta fólk ekki dáið hvort sem er?“

„Nokkrir vinir mínir segjast vera frelsis­unn­endur. Kannski mætti kalla þá frí­hyggju­menn. Þeim finnst ríkið sí­fellt vera að skipta sér af því sem því kemur ekki við. Þeir eru nokkrir, en köllum þá einu nafni Brynjar til þess að blekkja þá.“

Svona hefst at­hyglis­verður pistill eftir Bene­dikt Jóhannes­son, stofnanda Við­reisnar, í Morgun­blaðinu í dag. Þar skrifar hann um svo­kallaða frí­hyggju­menn sem upp­lifa það að stöðugt er þrengt að þeim. Bene­dikt kallar þessa ein­stak­linga nafninu „Brynjar“.

„Aumingja Brynjar. Ára­tugum saman hefur verið saumað að honum. Upp úr 1980 voru bíl­belti komin í alla bíla og leitt í lög að þau skyldu á­vallt spennt, enda verið sýnt fram á að þau minnkuðu hættuna á al­var­legum slysum. Brynjari fannst þau bók­staf­lega hefta sig og sagði: „Hverjum kemur það við nema mér hvort ég nota þessar fjárans ólar?“ Dýr maður eins og Brynjar gæti reyndar kostað tugi milljóna í bætur ef hann keyrði sig og bílinn sinn í klessu. Þjóð­fé­lagið missti þá líka starfs­krafta nýts þegns (jú, jú, víst er hann það). „En hel­vítis tryggingarnar myndu borga, nóg kosta þær.““

Bene­dikt heldur á­fram og nefnir að árið 1996 hafi verið þungt fyrir Brynjar.

„Nú var farið að fylgjast með því að allir greiddu 10% af launum sínum í líf­eyris­sjóð. Há­skóla­menntaður maðurinn vissi auð­vitað vel að þetta hafði lengi verið lög­bundið, en hann hafði enga trú á þessum líf­eyris­sjóðum. „Ef ég vil spara á annað borð, þá á ég að ráða því hve mikið og hvernig ég geri það. Auð­vitað er það bara mitt mál hvað ég hef í ellinni.“ Heild­salar og sjálf­stæðir at­vinnu­rek­endur greiddu margir aldrei krónu í líf­eyris­sjóð og undrast nú mjög nísku sam­fé­lagsins þegar þeir reyna að fram­fleyta sér á fullum bótum TR. Á meðan fær Sól­veig sem var þvotta­kona á lág­marks­taxta skertar bætur af því að hún greiddi alltaf í líf­eyris­sjóð. Hennar mál, ekki Brynjars.“

Bene­dikt segir að þegar komið var fram á 21. öldina hafi enn verið þrengt að Brynjari sem hafði reykt sígarettur frá því á skóla­árunum og öðru hvoru vindil á skrif­stofunni.

„Kannski kom líka fyrir að í skjala­skápnum var koníakslögg sem dreypt var á, en það skiptir ekki máli í þessari sögu. Allt í einu kom til­kynning frá hús­eig­andanum um að héðan í frá yrði allt húsið reyk­laust. Okkar manni var öllum lokið. „Ég reyki eins og mér sýnist, þar sem mér sýnist.“ Þegar Brynjar flutti loks úr skrif­stofunni var hann löngu búinn að flæma alla aðra af hæðinni. Enginn vildi leigja í námunda við stækjuna. Vindla­lyktin finnst enn af jakka­fötunum hans.“

Bene­dikt segir að svona sé Brynjar stöðugt í vörn.

„Fyrst var það Stóri bróðir, svo Djúp­ríkið og síðast Góða fólkið sem of­sækja frjáls­hugann. Þessa dagana er enn þrengt að Brynjari. Frelsisunnandanum er bannað að fara á krána sína. Enn síður má hann stunda hnefa­leika í Kópa­voginum, sem vakti satt að segja engan á­huga fyrr en það var bannað. Honum er meira að segja skipað að vera með grímu á al­manna­færi (sem þeir sem til þekkja telja raunar til prýði). Hvað kemur honum það við að ein­hver smitist og jafn­vel deyi úr slæmri flensu? Hefði þetta fólk ekki dáið hvort sem er?“