„Héðan af Íslandi var ég í sambandi við gamla vini fyrir vestan. Þeirra viðkvæði var alltaf þetta: Hvernig get ég orðið Íslendingur?“
Þetta segir Ólafur Jóhann Ólafsson, rithöfundur og athafnamaður, í bók Björns Inga Hrafnssonar, Vörn gegn veiru, sem kom út á dögunum. Björn Ingi birtir brot úr bókinni á vef Viljans og þar á meðal er viðtal við Ólaf Jóhann sem hefur dvalið lengi í Bandaríkjunum.
„Það er erfitt að útskýra þetta fyrir Íslendingum. Frelsið og gæðin sem við búum við eru einstök. Þetta er upplýst samfélag þar sem innviðir eru traustir og fólk stendur saman þegar á reynir,“ segir Ólafur og bætir við að þó að þjóðin geti rifist um hvaða tittlingaskít sem er taki hún höndum saman sem einn maður þegar á reynir. Bendir hann á að stjórnmálamenn hér á landi hafi haft vit á að halda sig til hlés á meðan vísindamennirnir okkar unnu eftir áætlun sem byggðist á nýjustu þekkingu.
„Á hinn bóginn versnaði ástandið í New York dag frá degi svo maður varð hreinlega harmi sleginn. Bandaríkin féllu algjörlega á þessu prófi. New York og margar aðrar borgir þessa heimsveldis verða lengi að jafna sig á þessu áfalli. Þegar við þurftum mest á styrkri stjórn að halda sátum við uppi með mann sem tók enga ábyrgð, þvældist bara fyrir og setti sjálfan sig í forgrunn til að verða sér úti um fleiri mínútur á besta sjónvarpstíma. Það var skelfilegt að horfa upp á þetta,“ segir hann.
Hann segir að í ljós hafi komið að innviðir þessa risaveldis séu fúnir og efnamunur orðinn allt of mikill í samfélaginu. Heilbrigðiskerfið og menntakerfið séu eftir því og við þær aðstæður skipti engu hvort maður eigi fjármuni eða ekki.
Ólafur Jóhann kom frá Bandaríkjunum til Íslands í mars síðastliðnum og segir hann það hafa verið hin mesta gæfa að eiga skjól á Íslandi. Hann var í sambandi við vini sína sem búsettir eru í Bandaríkjunum.
„Menn sem eru eldri en ég spurðu í gamni og alvöru hvort ég gæti ættleitt þá. Við þær aðstæður sem nú eru uppi í heiminum munu margir velja sér búsetu eftir öryggi og lífsgæðum fyrir sig og sína. Tölvutenging er það eina sem þarf til að sinna erindum og margs konar starfi, en að geta boðið börnum sínum upp á öryggi og frelsi í stað þess að hírast heima í útgöngubanni er ekki flókið reikningsdæmi.“
