„Þetta og miklu meira til gerði ég á þessum aldri. Sumir gerðu eitthvað miklu gáfulegra. En það skilgreinir mig ekki í dag, þó að ég geti flissað að þessu,“ segir Auður Jónsdóttir rithöfundur í athyglisverðri grein á Kjarnanum.
Tilefni pistilsins er umræða um mál tveggja ungra íslenskra stúlkna sem hittu tvo landsliðsmenn Englands meðan á dvöl þeirra hér á landi stóð. Um fátt hefur verið meira fjallað í íslenskum fjölmiðlum undanfarinn sólarhring en umrætt mál, en leikmennirnir voru sendir heim eftir brot á sóttvarnarreglum. Þá virðast margir hafa skoðun á umræddum stúlkum og hafa ýmsir látið miður falleg orð frá sér um þær.
Auður rifjar upp fjölmörg bernskubrek sín í pistlinum, þegar hún var 15 til 25 ára, og er í raun óþarfi að fara mörgum orðum um þau. Flestir kannast líklega við að hafa gert eitthvað á yngri árum sem viðkomandi myndi ekki endilega gera í dag. Þeir sem vilja lesa um bernskubrek Auðar geta gert það í pistlinum á vef Kjarnans.
„Þetta og miklu meira til gerði ég á þessum aldri. Sumir gerðu eitthvað miklu gáfulegra. En það skilgreinir mig ekki í dag, þó að ég geti flissað að þessu. Ég veit samt ekki hvernig það hefði verið ef netheimar hefðu verið orðnir eins og þeir eru í dag. Kannski hefði ég misst mannorðið fyrir lífstíð, fyrir eitthvað af þessu, eða eitthvað af því sem ég man ekki einu sinni eftir. Ég var ekki með sömu dómgreind og ég er með í dag, þó að henni sé svosem oft ábótavant í núinu. Ég var ung. Og vitlaus. Stundum skemmtilega vitlaus, stundum hættulega. Og þess vegna hugsa ég núna, þegar ég sé ungar stelpur sjeimaðar í breskum miðlum fyrir unggæðingslegan dómgreindarbrest: Þetta hefði getað verið ég!“
