Ás­dís: Konan í röðinni Bónus fór að haga sér undar­lega: „Af hverju starir hún svona á mig?“

Ás­dís Ás­geirs­dóttir, blaða­kona á Morgun­blaðinu, lýsti býsna skemmti­legu at­viki í pistli sínum í sunnu­dags­blaði Morgun­blaðsins um helgina og ef­laust ein­hverjir sem geta sett sig í spor hennar.

„Um daginn var ég stödd í röðinni í Bónus sem er ekki í frá­sögur færandi. Nema hvað, konan á undan mér snýr sér við og starir djúpt í augun á mér. Ég horfi vand­ræða­lega til baka og hugsa: „Af hverju starir hún svona á mig?“

Ás­dís segist hafa litið aftur fyrir sig til að sjá hvort hún væri hugsan­lega að stara á eitt­hvað annað. Henni leit snöggt aftur á konuna til að sjá hvort hún væri ekki farin að snúa sér að ein­hverju öðru.

„En nei, það mætti mér aftur starandi og spyrjandi augna­ráð. Það var engum blöðum um það að fletta að hún var að stara á mig. Í nokkrar sekúndur runnu á mig tvær grímur. Svo var eins og hulu væri lyft. Gardína dregin frá glugga,“ segir Ás­dís sem bætir við að hún hafi þóst þekkja konuna eftir smá um­hugsun.

„Jú, þetta var hún besta vin­kona mín síðan við vorum tíu ára; vin­konur í heil 44 ár. Og ég þekkti hana ekki þar sem hún stóð þarna með grímu! (Hún hafði á­kveðið að sjá hvað það tæki mig langan tíma að þekkja sig og sagði því ekki orð),“ segir Ás­dís en ef­laust kannast margir við þessa upp­lifun sem hún lýsir.

Hún segir svo af öðru dæmi um konuna sem heilsaði annarri konu kumpán­lega í Krónunni. Ás­dís nefnir engin nöfn og því ekki ljóst hvort sagan eigi við um hana eða ein­hverja aðra konu.

„Blessuð, hvað er að frétta? Gaman að sjá þig hér!“ Hin svarar glað­lega: „Jú, allt fínt bara!“ Þær ræddu saman stutta stund þegar þær áttuðu sig báðar á því að þær þekktust hreint ekki neitt.“

Ás­dís segir að svona sé hinn grímu­klæddi veru­leiki, í orðsins fyllstu merkingu, og veltir hún fyrir sér hvernig í ó­sköpunum þeir sem eru ein­hleypir eigi að fara að því að skoða á­lit­lega kosti í maka­málum.

„Ég spurði skipti­nema sem hjá mér býr hvort það væru ekki sætir strákar í Versló. Hún sagðist hrein­lega ekki vita það; það væru allir með grímu.“

Ás­dís segir að lokum að grímurnar séu vissu­lega ekki skemmti­legar en við látum okkur hafa það að ganga með þær, enda lítil fórn í stóra sam­henginu.

„Mikið verður dá­sam­legt þegar heimurinn getur andað léttar, laus við kórónu­veiruna og laus við grímurnar. Þá verður engin hætta á að maður þekki ekki sína nánustu úti í búð.“