Aron Leví Beck, borgarfulltrúi Samfylkingarinnar, segist eiga mörgum það að þakka að hann hafi ekki komið ruglaðri út í lífið en raun ber vitni. Aron skrifar einlæga grein í Fréttablaðið í dag þar sem hann skrifar um reynslu sína af ADHD.
Aron var aðeins fjögurra ára þegar hann greindist með ADHD en í dag er hann 32 ára. Í grein sinni segir hann mikilvægt að skólarnir bjóði upp á fjölbreytta þjónustu fyrir börn með ADHD.
„Mamma mín var í Fósturskóla Íslands á þessum tíma og held ég að það hafi verið ástæða þess að hana hafi grunað að ekki væri allt með felldu hjá litla drengnum hennar. Það var ekki algengt á þessum árum að vera greindur með ADHD og sennilega hef ég verið í fyrstu bylgjunni,“ segir Aron sem tekur þó fram að um margt hafi hann sennilega verið týpískur ADHD-strákur.
Skammaðist sín stundum
„Ég var með frammistöðukvíða, átti auðvelt með að eignast vini en erfiðara gekk að halda í þá, ég þurfti að takast á við þráhyggju, stjórnsemi og lélega tilfinningastjórnun – og ég var utan við mig og tíndi öllu sem ég og aðrir áttu og þar fram eftir götunum. Á mínu heimili fann ég aldrei fyrir þeirri tilfinningu að ég væri að bregðast. Það var ekki leyndarmál að ég væri með ADHD. Mamma mín sagði mér það og ég túlkaði það sem svo að það væri eitthvað aðeins öðruvísi við mig og að ADHD væri eitthvað sem ekki allir voru með. Stundum skammaðist ég mín smá fyrir það, en oftast ekki.“
Aron bendir á að reynt hafi verið að setja hann í alls konar íþróttastarf þegar hann var barn.
„Ég man sérstaklega eftir því þegar ég var sendur í dans. Þegar tíminn var hálfnaður var mamma mín vinsamlegast beðin um taka mig af æfingunni, snarpur dansferill hjá mér. Margir af mínum vinum voru í íshokkí og sló ég til og fann mig um leið og ég prófaði að vera markvörður. Þá þurfti ég ekki að bíða í röð eftir að fá að vera með, skilja neinar æfingar eða leikkerfi – markmiðið var einfalt! Að æfa íshokkí var mikil gæfa fyrir mig. Þar átti ég félaga, fékk útrás og tilheyrði. Ég æfði íshokkí í 12 ár, var í landsliðinu en hætti þegar ég byrjaði í háskóla. Fyrir tveim árum byrjaði ég aftur og er meistaraflokksmarkvörður hjá Skautafélagi Reykjavíkur.“
Gæfa að greinast snemma
Aron segir að það hafi verið mikil gæfa fyrir hann að greinast snemma með ADHD og eiga móður með bein í nefinu.
„Ég man óljóst eftir fundum á stofnunum, foreldraviðtölum og þar fram eftir götunum, en ég gleymi aldrei hversu staðföst mamma mín var þegar á þurfti að halda í þessum aðstæðum, en það þurfti svo sannarlega að ganga á eftir hlutunum. Nánast alla mína skólagöngu fékk ég viðeigandi þjónustu. Þegar ég fann fyrir miklum spenningi í skólastofunni fékk ég að ganga út í nokkrar mínútur, án þess að þurfa að láta kennara sérstaklega vita. Traustið sem ég hafði frá starfsfólki skólans gerði það að verkum að ég misnotaði þessi forréttindi aldrei svo ég muni. Auka íþróttatímar voru í boði fyrir mig og blöð í mismunandi litum, sem áttu að auðvelda mér við einbeitingu. Ég fékk hljóðbækur á kassettum þegar ég var á miðstigi og stuðningsaðila í unglingadeild, í þeim fögum sem ég átti erfitt með að einbeita mér í. Ég fékk sérkennslu, auka tölutíma og að taka próf í sérstöku rými, svo eitthvað sé nefnt. Ég var oftast einn í þessum úrræðum.“
Aron segir að þetta hafi virkað.
„Öll þessi ótrúlega vinna sem allt þetta frábæra fólk innti af hendi til þess eins að hjálpa mér að geta tekist á við lífið, allur þessi tími, peningar, tilraunir og samtöl. Í dag ölum við sambýliskona mín upp þrjú börn, ég er lærður málarameistari, byggingafræðingur, stundaði meistaranám í skipulagsfræði og starfa sem borgarfulltrúi og myndlistarmaður. Ég á í góðum samskiptum við fólk, á vini, þekki mínar takmarkanir og styrkleika. Ég vinn stöðugt með þau verkfæri sem ég hef fengið í gegnum árin, meðvitað og ómeðvitað.“
Aron segist meðvitaður um að það séu ekki allir svona lánsamir.
„Eins og ég nefndi í upphafi þá var mamma mín afar meðvituð um þessi mál frá því ég var mjög ungur og naut ég góðs af því. En það er ekki nóg að foreldrar séu meðvitaðir um vandann, skólarnir okkar verða einnig að geta tekið á málum hjá krökkum eins og mér. Það er aldrei of seint. Við kennara í Hamraskóla, Foldaskóla og Langholtsskóla, vil ég segja takk. Sama má segja um barna- og unglingageðdeild Landspítalans, þjálfara og síðast en ekki síst vil ég þakka mömmu minni fyrir það ótrúlega þrekvirki sem það hefur verið að koma mér ekki ruglaðri en þetta út í lífið.“
