Árni Gunnarsson, fyrrverandi fréttamaður og þingmaður, vill að forseti Íslands hætti dreifingu á fálkaorðum – í það minnsta dragi verulega úr þeim.
Fálkaorðan er veitt tvisvar á ári; á nýársdag og 17. júní en um er að ræða einhverskonar heiðursviðurkenningu sem er bæði veitt íslenskum og erlendum einstaklingum. Orðan var stofnuð af Kristjáni X Danakonungi árið 1921 til að sæma á sem hafa eflt hag og heiður Íslands.
Í færslu á Facebook-síðu sinni segir Árni að hann sé ánægður með Guðna Th. Jóhannesson, til dæmis eftir að hann lét í ljós skoðun sína um andvaraleysi þingsins um nauðsynlegar breytingar á stjórnarskránni. Hann vilji þó biðja hann um að skoða þessar orðuveitingar gaumgæfilega og leggja þær helst af.
„Það ætlaði Ólafur Ragnar að gera, en minna varð úr en ég hafði vonað. - Það er kannski í lagi, að hengja þetta skraut á erlenda einstaklinga, sem hafa gert þjóðinni greiða. - Orður eiga uppruna sinn meðal evrópska aðalsins, sumra, sem höfðu fátt til brunns að bera og voru stundum að kikna undan orðufjölda á brjósti,“ segir Árni en honum eru minnisstæðar tvær veislur sem hann sat með Elísabetu Englandsdrottningu þegar hún kom til Íslands í opinbera heimsókn.
„Þar var áberandi hve skrautlegir margir íslenskir embættismenn voru. Ég var stoltur af tveimur íslenskum ráðherrum, sem mættu; Jóni Baldvin og Steingrími Hermannssyni, sem aðeins voru prýddir hvítum vasaklútum í brjóstvasa. - Þess má geta, að jafnaðarmönnum er í raun bannað að taka við orðum og er það vel.“
Árni er þeirrar skoðunar að þessi gamli siður, eða ósiður eins og hann kallar hann, eigi ekkert erindi til okkar. Það verður alltaf umdeilt hverjir eru verðugir og hverjir ekki.
„Í dag fékk Garðar Óskarsson heiðursverðlaun Reykjavíkurborgar fyrir að hreinsa tyggjó af götum borgarinnar. Fólk af þessu tagi á sannarlega skilið verðlaun fyrir verk sín. Sama gildir um fulltrúa þeirra, stétta, sem halda samfélaginu gangandi með störfum sínum á sjó og landi; fiskverkakonur, sjómenn, björgunarsveitir, heilbrigðisstarfsfólk, tónlistarmenn og aðrir listamenn, sem gleðja og næra menninguna og fólkið, sem sér okkur fyrir rafmagni, vatni, menntun og hverskonar þrifum. Svo er einn og einn einstaklingur, sem stendur uppúr og er óumdeildur og verðugur.“
