„Fyrstu 65 árin velti ég þessu lítið fyrir mér en nú þegar hallar undan fæti þá t.d. sé ég ekki að ég geti mætt á úrslitaleikinn í bikarkeppninni,“ segir Anton Örn Kærnested, eldri borgari og einlægur stuðningsmaður Víkings í Reykjavík.
Anton Örn skrifaði áhugaverða grein í Morgunblaðið um helgina þar sem hann velti því fyrir sér aðgengismálum að knattspyrnuvöllum borgarinnar.
Stuðningsmaður Víkings frá 1953
„Ég sem eldri borgari í Reykjavík velti því fyrir mér hvers vegna við, sem erum komin á efri ár, eigum litla möguleika á að fylgjast með áhugamáli sumra okkar á íþróttavöllum borgarinnar og raunar á öllum völlum sem ég þekki til jafnt í Reykjavík sem úti á landi. Vandamálið er að með hærri aldri þá smátt og smátt verðum við aftur sem börn hvað jafnvægi og gönguöryggi varðar.“
Anton Örn hefur fylgt Víkingi í Reykjavík allt frá árinu 1953 og viðurkennir hann að hafa velt þessu lítið fyrir sér þegar hann var yngri. Framundan er bikarúrslitaleikur Víkings og FH á Laugardalsvelli og kveðst Anton Örn ekki sjá fyrir sér að hann geti mætt á völlinn.
Ekki fjárfrek framkvæmd
„ Í Víkinni var þetta vandamál leyst fyrir 3-4 árum með handriði upp alla stigagangana, og er mér kunnugt um að sú framkvæmd var hvorki fjárfrek né neitt tæknilegt undur, síður en svo. Þegar Víkingur lék síðast til úrslita í bikarnum gegn ÍA þá brá ég mér í Laugardalinn, mætti snemma og gerði tilraun til að klifra upp til míns sætis án stuðnings, en fljótlega sá ég að sú ferð yrði mér ofviða,“ segir Anton Örn í grein sinni og heldur áfram:
„Ég sá að mættur var vörður við stigann þar sem handriðaklæddum veggjum lauk og við tók óskert víðáttan. Ég spurði manninn hvort hann gæti rétt mér hönd til sætis, sem var auðsótt, enda svo gott sem enginn mættur í stúkuna. Í lok leiks spurði ég sessunaut minn, sem ég hvorki þekkti haus né sporð á en var auðvitað líka stuðningsmaður Víkings, hvort ég mætti njóta stuðnings hans niður „brattlendið“, sem var auðsótt.“
Nauðsynlegt að koma þessu í lag
Anton segir að þegar jafnvægi skerðist sé jafnvel verra að ganga niður tröppur en klífa tröppur í þessu brattlendi sem er auðvitað á öllum íþróttavöllum.
„Ég hef auðvitað tekið eftir í Víkinni hvernig fólk nýtir sér stuðning handriðanna þar, hvort sem er til sætis eða að leik loknum. Hér er ekki verið að gefa til kynna að undirritaður sé félagslega einangraður eða vinafár, auðvitað eru menn ávallt reiðubúnir til að aðstoða ef eftir er leitað, en ósvarað er hversu margir mæta bara alls ekki á leiki og eru ekki viljugir til að biðja um aðstoð. Við viljum helst ganga um óstudd en verðum samt að hyggja að öryggi okkar og ekki síður „dómínóáhrifum“ ef t.d. 85- 100 kg maður fellur fram fyrir sig ofarlega í þrönginni í lok leiks.“
Anton Örn rifjar upp að síðast þegar hann mætti á leik hjá FH, sem var fyrir Covid-faraldurinn, hafi ung kona spurt hann kurteisislega hvort hann væri ekki eldri borgari og sem slíkur fengi hann frítt.
„Að lokum má geta þess að víðast hvar er ekki reiknað með að fólk í hjólastólum komi og fylgi sínu liði. Gott væri ef íþróttaforystan liti nú á þessi mál og ég leyfi mér að fullyrða, ef ekki eru einhverjar reglugerðir sem hindra að handrið séu sett á vellina, a.m.k. suma uppganga, þá veit ég að verkið í Víkinni var ekki kostnaðarsamt miðað við aðrar framkvæmdir og umsjón vallanna. Að lokum hvet ég KSÍ og borgaryfirvöld til að koma þessum málum í lag og bendi á að þetta er hægt að bjóða út hjá hæfum verktökum og ekkert mál að framkvæma, jafnvel að vetri til. P.s.: Ég stefni auðvitað á að mæta á völlinn þegar Víkingur leikur til úrslita við FH.“
