Anna Kristjánsdóttir, íbúi á Tenerife, greinir frá harðvígum deilum sem hún hefur átt við nágranna sinn á eyjunni fögru.
„Allt mitt líf hefi ég reynt að ná sáttum við allt og alla, oft með því að vægja fyrir ofbeldi náungans þótt kröfurnar væru mér þvert um geð og gegn þeirri heimsmynd sem ég hefi reynt að hafa í frammi,“ skrifar Anna í pistli dagsins.
„En allt var gert til að halda friðinn, enda er ég friðarins manneskja. Í gærkvöldi kom ég við á húsbarnum og sú franska sem býr í íbúðinni við hliðina á mér hóf að hundskamma mig fyrir vini mína. Ég viðurkenni alveg að það er mjög erfitt að skilja enskan framburð þeirrar frönsku, en þó náði ég innihaldinu í skömmum hennar sem gekk aðallega út á að skammast yfir fjölda gesta á svölunum hjá mér, það væri ógn við öryggi hennar,“ bætir Anna við.
„Ég brosti út í annað og rifjaði upp í huganum einustu ógnina sem hefur borist á milli svalanna. Það var þegar vinur þeirrar frönsku hótaði mér öllu illu fyrir að hafa tekið mynd af sér, mynd sem aldrei var tekin, en hann er sennilega fjörtíu árum yngri en sú franska sem er fædd nokkru fyrir miðja síðustu öld. Þá hefi ég það fyrir ófrávíkjanlega reglu að það skal kominn á friður klukkan ellefu á kvöldin í samræmi við húsreglurnar.“
Anna segir hins vegar að málið eigi sér forsögu.
„Einu sinni birtist lögreglan á svölunum hjá nágrannakonu minni. Það var um eftirmiðdag og ég og Guðrún frænka mín sátum úti að spjalli. Erindi lögreglumannsins var kvörtun þeirrar frönsku sem hafði heyrst einhver umgangur vera á svölunum hjá sér, en við gátum fullvissað lögreglumanninn um að enginn umgangur hefði verið á svölum hennar á meðan við sátum úti.“
„Ef sú franska vill standa í stríði við mig, er ég tilbúin til að svara í sömu mynt, en ég vil helst vera laus við slíkt. Síðan vil ég ítreka að mínir gestir á Önnubar verða áfram velkomnir. Það er svo önnur saga hvort sú franska sé velkomin eða vinur hennar frá vestur-Afríku sem hótaði mér á sínum tíma. Þegar sú franska var farin inn til sín hlógu nærstaddar barflugur,“ skrifar Anna að lokum.
