Anna Sig­rún: „Þau sem þekkja sorg og missi þekkja tak­markaða þolin­mæði sam­fé­lagsins fyrir þeim til­finningum“

Anna Sig­rún Baldurs­dóttir, fram­kvæmda­stjóri skrif­stofu for­stjóra Land­spítala, skrifar um sorgina í að­sendri grein í Frétta­blaðinu í dag

„Þau sem þekkja sorg og missi þekkja sömu­leiðis tak­markaða þolin­mæði sam­fé­lagsins fyrir þeim til­finningum. Sá sem fyrir missi verður finnur gjarnan al­mennan og um­lykjandi faðm sam­fé­lagsins í kjöl­far missis, en smám saman snjóar yfir það og syrgjandinn situr eftir með sorgina og jafn­vel ó­þolin­mæði sam­fé­lagsins gagn­vart af­leiðingunum. Það meina fæstir illt með þessu skilnings­leysi sínu, svona er þetta bara – fólk vill aftur í normið,“ skrifar Anna Sig­rún.

„Þetta gildir um hvaða á­föll sem er. Margir minnast deilna um fjár­stuðning við þá sem misstu allt sitt í Vest­manna­eyja­gosinu og raunar hinum hörmu­legu snjó­flóðum austan lands og vestan einnig.“

„Sama gildir þegar hinn al­menni og um­lykjandi faðmur nær utan um hörmungar þjóða eða þjóðar­brota. Núna tendrum við ljós, lýsum Hörpuna bláa og gula, söfnum peningum og mætum á mót­mæla­fundi. Það er bæði fal­legt og mikil­vægt. Við finnum til með þol­endum náttúru­ham­fara og styrj­aldar­á­taka, nær og fjær en stað­reyndin er sú að sam­kennd nær bara yfir til­tekinn tíma. Það grípur okkur sam­úðar­þreyta. Þá viljum við hverfa aftur til al­menns dægur­þrass og ræða á­fengi í mat­vöru­verslanir eða annað fá­fengi. Við höfum mis­munandi þol og seiglu því stað­reyndin er sú að allt hefur sinn tíma, sam­hygðin, fjár­safnanir og sam­stöðu­fundir líka.“

Hún segir þetta marg­sannað og marg­reynt og á­stæðu­laust að hneykslast á þessu eða á­lasa fólki.

„Þetta er mann­legt. Verk­efnið er að nýta tæki­færið meðan það er. Stjórn­völd þurfa að ganga á­kveðið til verks núna og skuld­binda sig strax til viða­mikils stuðnings við flótta­fólk frá Úkraínu og draga það ekkert. Eftir sex mánuði verður það of seint,“ skrifar Anna að lokum.