Anna Sigrún Baldursdóttir, framkvæmdastjóri skrifstofu forstjóra Landspítala, skrifar um sorgina í Fréttablaðinu í dag.
„Fæst, ef nokkur, fara í gegnum lífið án þess að sorgin banki upp á. Sorgin er enginn aufúsugestur og flestir vildu úthýsa henni ef þess væri einhver kostur. Lamandi áhrifin eru alger, andleg og líkamleg, og þau marka djúp spor í veginn sem fyrir okkur flest er, þrátt fyrir allt, fram á við,“ skrifar Anna Sigrún
„Dauðinn er harður húsbóndi eftirlifanda, svo óvæginn að hann krefst þess að lífið haldi áfram. Sorgin hittir okkur fyrir á versta tíma, því það er aldrei réttur tími fyrir hana. Hún bara kemur þegar dauðanum hentar. Við erum stundum undirbúin en oftast ekki og verðum að fóta okkur í einhverjum fáránlegum óraunveruleika sem fráfall ástvinarins skapar.“
„Sorgina er erfitt að setja á skala eða mæla, það er enginn sorgarmælir. Hún getur spannað heilu æviskeiðin, samfylgd í gegnum áratugi, örfá ár eða náð yfir það sem hefði getað orðið,“ skrifar Anna Sigrún.
„Sorgin bara er og verkefnið er að ná tökum á lífinu og finna leiðina fram á við í gegnum angistina og sortann.
Samtökin Gleym mér ei eru til staðar fyrir þá sem verða fyrir missi á meðgöngu eða í/eftir fæðingu barns. Um liðna helgi, 15. október, var alþjóðlegur dagur tileinkaður þeim. Sorgin vegna alls þess sem ekki varð en allar vonir ungra eftirvæntingarfullra foreldra og fjölskyldna voru bundnar við er djúpstæð, nístandi sár og óbætanleg.
Ekkert verður eins og það var, enginn samur sem snertur er af litlu lífi sem ekki fær að dafna nema í ljúfsárri minningu þeirra sem eftir standa.
Líf – ertu að grínast?“ skrifar Anna Sigrún að lokum.
