Anna Sigrún Baldursdóttir skrifaði um stríðið í Úkraínu í bakþönkum sínum í Fréttablaðinu í dag.
„Nú er mánuður frá því að Rússar hófu innrás sína í Úkraínu. Þessi ömurlegi stríðsrekstur á það sameiginlegt með öllum öðrum slíkum, að hann hefur engu skilað nema fyrirsjáanlegri ömurð; eyðileggingu, skelfingu, örvinglan, limlestingum og dauða. Heimurinn stendur agndofa og horfir á, í einhverju óskiljanlegu en samt útskýranlegu aðgerðaleysi meðan saklaust fólk horfir á framtíð sína lagða í rúst,“ skrifaði Anna.
„Stríð er hámark ósigurs mennskunnar og gleggsta merkið um hversu lítt þróuð mannskepnan er. Um skelfingu slíkra átaka hafa þó í gegnum aldirnar verið skrifuð stórvirki andans sem vara framtíðarkynslóðir við tilgangsleysi þeirra. Nefna má Stríð og frið eftir Tolstoj (eða Sérstakar aðgerðir og friður upp á pútínsku) og Sláturhús fimm eftir Kurt Vonnegut. Eins hafa mörg stórvirki birst á skjánum, svo sem Apocalypse Now eftir Coppola og Come and See eftir Klimov.“
„Ein óvæntasta stríðsádeila sem hittir svo fullkomlega í mark er að mínu mati lokaþátturinn í hinni frábæru sjónvarpsþáttaseríu „Svarta naðran“ (e. Black Adder) sem sýnd var seint á síðustu öld í Ríkissjónvarpinu. Þættirnir fjalla um aðalsmanninn Játvarð og þræl/þjón hans Baldrek, sem fylgjast að í gegnum aldirnar. Í lokaseríunni eru þeir félagar flæktir í hörmungar fyrri heimsstyrjaldarinnar í ömurlegum skotgrafahernaði þess volaða stríðs.“
„Baldrekur stígur ekki beint í vitið og er hafður að háði og spotti af fúllyndum húsbónda sínum, en það er þó Baldrekur sem dregur saman tilgangsleysi allra stríða í ódauðlegu ljóði, sem er svona, í lauslegri þýðingu:
Búmm, búmm, búmm, búmm
búmm, búmm, búmm
búmm, búmm, búmm, búmm
búmm, búmm, búmm.“
