Anna Sigrún Baldursdóttir, framkvæmdastjóri á Landspítala, skrifar kraftmikinn pistil í bakþönkum Fréttablaðsins í dag. Í pistlinum greinir Anna Sigrún frá því að hún sé nýkomin heim eftir afar lærdómsríka ferð til Afríkuríkisins Úganda.
„Ferðin var allt í senn; ævintýraleg, óhugguleg, stórkostleg, sorgleg, mögnuð, bugandi … öll lýsingarorðin duga skammt. Það fór fyrir mér eins og flestum sem heimsækja Afríku – hún situr í manni og maður er ekki samur eftir ferðalag til þessarar ótrúlegu álfu.“
Anna Sigrún segir að hún hafi meðal annars ferðast um landið, skoðað ótrúlega fallega náttúru og makalaust dýralíf sem hefur varla heyrt um hugtakið „uppbyggingu innviða“ eins og hún orðar það og Íslendingar kannast vel við.
„Allt slíkt fé rennur meira og minna í gríðarlega spillingarhít stjórnmálafólks sem hirðir helst hvern skilding en aldeilis ekki um skömm og hvað þá heiður.“
Í ferð sinni kveðst Anna Sigrún hafa hitt fólk úr flestum lögum samfélagsins – frá vel stæðu embættisfólki til þeirra sem draga fram lífið á tæpum 300 krónum á mánuði.
„Hvernig það er hægt er mér óskiljanlegt en vinnusemi, sérstaklega kvenna, var áberandi, þrátt fyrir 80% atvinnuleysi. Eitt átti allt þetta fólk þó sameiginlegt og til skiptanna; góðmennsku, velvild og elskulegheit. Fólk virðist helst nálgast náungann eins og að honum gangi gott eitt til, tortryggni og fordómar eru ekki í forgrunni samskipta.“
Anna Sigrún segir að þetta hafi leitt huga hennar að því hvað sé fátækt.
„Efnisleg fátækt er auðvitað „relative“ og verður aldrei skilin úr samhengi við það samfélag sem hún fær að þrífast í. Hún er óþolandi óréttlæti, sérstaklega í samfélagi sem okkar þar sem nóg er til og meira frammi. Við þurfum hins vegar að huga að andlegri fátækt hjá okkur sem lýsir sér helst í illmælgi í garð náungans, sleggjudómum um fólk sem við þekkjum ekki og almennum leiðindum. Þetta kostar ekkert. Bætum okkur!“
