Anna Kristjánsdóttir, íbúi á Tenerife og einn af skemmtilegri bloggurum landsins, skrifar pistill um örlagaríkra stund á Tenerife í dag þegar öllu var skellt í lás fyrir þremur árum.
„Nei, þetta er ekki örlagadagur vegna Helgu Völu Helgadóttur né Hildigunnar Rúnarsdóttur sem báðar eru góðar vinkonur mínar og eiga afmæli í dag, heldur var þetta örlagadagur á allt annan hátt. En nóg um það síðar,“ skrifa Aanna.
„Í gærmorgun fór ég með Mjallhvíti á verkstæði, átti að gera við nýja bílbeltið, eðlilegt 5000 kílómetra viðhald (ég gef ekkert fyrir 7500 km viðhald), yfirfara bremsuklossana og fara með hana í gegnum skoðun. Þau á breska verkstæðinu fjarlægðu nýja bílbeltið og fóru með það og hið gamla til Mercedes umboðs og þau sem þar ráða ríkjum heimtuðu Mjallhvíti sjálfa og kyrrsettu hana. Það er eitthvað að og við viljum ekki bera ábyrgð á að einhver deyi í Mercedes Benz,“ hleldur hún áfram
„Því er notkun bönnuð þar til búið er að finna orsökina fyrir biluninni á bílbeltinu og þeir tóku lyklana. Fæ kannski Mjallhvíti aftur eftur viku. Ég er samt sátt. Mig langar heldur ekkert til að deyja í Mercedes Benz og snilldarútfærslan á bílbeltunum á að minnka verulega líkurnar á slíkum dauðdaga séu þau í lagi. Ég lifi af að vera bíllaus í viku,“ skrifar Anna áður en hún snýr sér að örlagaríku stundinni.
„14. mars er örlagadagur. Á þessum degi fyrir þremur árum gáfu spænsk yfirvöld út tilskipun um útgöngubann allan sólarhringinn vegna kórónuveirufaraldurs frá og með miðnætti og í tvær vikur hið minnsta eða uns annað yrði ákveðið. Við vissum ekkert hvað var í vændum, hversu ítarlega yrði farið eftir fyrirmælunum, né hversu harkalega yrði farið eftir banninu.“
„Þrátt fyrir að fyrstu Cóvið smitin á Spáni hefðu greinst á eyjunum, fyrst á La Gómera, síðan á hóteli í La Caleta að mig minnir, þá var tiltölulega lítið um smit á Kanaríeyjum þótt töluvert væri um smit á meginlandinu og við urðum að búa okkur undir hið versta. Það fór ákveðinn kvíði um okkur, hversu alvarleg var þessi veira, en jafnframt var ákveðin spenna í loftinu. Ég hafði aldrei upplifað útgöngubann áður og því ákveðin tilhlökkun að prófa slíkt.“
„Þrír Íslendingar höfðu farið til Brighton í Englandi til að halda upp á fertugsafmæli eins þeirra. Þar sem allt var að skella í lás í Englandi ákváðu þeir að skella sér til Tenerife og komu hingað að kvöldi þess 14. mars. Það voru slæm mistök þótt þeir geti hlegið að þessum mistökum í dag, þremur árum síðar, en þetta var líka atriði sem fór inn í reynslubankann á þann hátt að gleymist aldrei þeim sem lentu í útgöngubanninu fyrstu daga þess. Já, minningarnar láta ekkert að sér hæða,“ skrifar Anna.
